{"id":834,"date":"2017-02-27T20:58:27","date_gmt":"2017-02-27T19:58:27","guid":{"rendered":"http:\/\/odnowa.diecezja.elk.pl\/?p=834"},"modified":"2017-02-27T20:58:27","modified_gmt":"2017-02-27T19:58:27","slug":"relacja-miedzy-darami-hierarchicznymi-a-charyzmatycznymi-list-kongregacji-nauki-wiary","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/2017\/02\/27\/relacja-miedzy-darami-hierarchicznymi-a-charyzmatycznymi-list-kongregacji-nauki-wiary\/","title":{"rendered":"Relacja mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a charyzmatycznymi \u2013 list Kongregacji Nauki Wiary"},"content":{"rendered":"

O relacji mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi dla \u017cycia i\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a traktuje list Kongregacji Nauki Wiary do biskup\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a katolickiego. Dokument, zatytu\u0142owany \u201eIuvenescit Ecclesia\u201d, przedstawia m.in. kryteria rozeznawania dar\u00f3w charyzmatycznych w\u00a0Ko\u015bciele i\u00a0\u201eform prawnych uznawania nowych form eklezjalnych\u201d z\u00a0nimi zwi\u0105zanych.<\/em><\/p>\n

Kongregacja Nauki Wiary<\/strong><\/p>\n

List Iuvenescit Ecclesia do Biskup\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a katolickiego na temat relacji mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi dla \u017cycia i\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a<\/strong><\/p>\n

WST\u0118P<\/strong><\/p>\n

Dary Ducha \u015awi\u0119tego dla Ko\u015bcio\u0142a w\u00a0misji<\/strong><\/p>\n

1. Ko\u015bci\u00f3\u0142 odm\u0142adza si\u0119 na mocy Ewangelii, a\u00a0Duch \u015awi\u0119ty stale go odnawia, buduj\u0105c i\u00a0prowadz\u0105c go \u201epoprzez rozmaite dary hierarchiczne i\u00a0charyzmatyczne(1). Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II wielokrotnie podkre\u015bla\u0142 cudowne dzie\u0142o Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry u\u015bwi\u0119ca Lud Bo\u017cy, kieruje nim, uposa\u017ca go w\u00a0cnoty i\u00a0ubogaca szczeg\u00f3lnymi \u0142askami, w\u00a0ten spos\u00f3b go buduj\u0105c. Wielorakie jest dzia\u0142anie boskiego Parakleta w\u00a0Ko\u015bciele, jak ch\u0119tnie wskazuj\u0105 Ojcowie. Jan Chryzostom pisze: \u201eJakich\u017c to \u0142ask, kt\u00f3re dzia\u0142aj\u0105 dla naszego zbawienia, nie udziela nam Duch \u015awi\u0119ty? Za Jego po\u015brednictwem jeste\u015bmy wyzwoleni z\u00a0niewoli i\u00a0powo\u0142ani do wolno\u015bci, On prowadzi nas do przybrania za syn\u00f3w i\u00a0do tego, by\u015bmy niejako byli uformowani od nowa, zrzuciwszy ci\u0119\u017ckie i\u00a0nienawistne jarzmo naszych grzech\u00f3w. Przez Ducha \u015awi\u0119tego widzimy zgromadzenia kap\u0142an\u00f3w i\u00a0posiadamy szeregi doktor\u00f3w; z\u00a0tego \u017ar\u00f3d\u0142a p\u0142yn\u0105 dary objawie\u0144, \u0142aski uzdrowie\u0144 i\u00a0wszystkie inne charyzmaty, kt\u00f3re zdobi\u0105 Ko\u015bci\u00f3\u0142 Bo\u017cy\u201d(2). Dzi\u0119ki samemu \u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a, licznym naukom Magisterium i\u00a0badaniom teologicznym, szcz\u0119\u015bliwie wzros\u0142a \u015bwiadomo\u015b\u0107 wielorakiego dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego w\u00a0Ko\u015bciele, wzbudzaj\u0105c w\u00a0ten spos\u00f3b szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 na dary charyzmatyczne, kt\u00f3rymi w\u00a0ka\u017cdym czasie ubogacany jest Lud Bo\u017cy, aby m\u00f3g\u0142 wype\u0142nia\u0107 swoj\u0105 misj\u0119.<\/p>\n

Zadanie skutecznego g\u0142oszenia Ewangelii okazuje si\u0119 szczeg\u00f3lnie pilne w\u00a0naszych czasach. Ojciec \u015awi\u0119ty Franciszek w\u00a0adhortacji apostolskiej Evangelii gaudium przypomina, \u017ce \u201eje\u015bli co\u015b ma wywo\u0142ywa\u0107 \u015bwi\u0119te oburzenie, niepokoi\u0107 i\u00a0przyprawia\u0107 o\u00a0wyrzuty sumienia, to niech b\u0119dzie to fakt, \u017ce tylu naszych braci \u017cyje pozbawionych si\u0142y, \u015bwiat\u0142a i\u00a0pociechy wyp\u0142ywaj\u0105cej z\u00a0przyja\u017ani z\u00a0Jezusem Chrystusem, bez przygarniaj\u0105cej ich wsp\u00f3lnoty wiary, bez perspektywy sensu i\u00a0\u017cycia\u201d(3). Zach\u0119ta, by by\u0107 Ko\u015bcio\u0142em \u201ewychodz\u0105cym\u201d prowadzi do ponownego odczytania ca\u0142ego \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego w\u00a0kluczu misyjnym(4). Zadanie ewangelizacji dotyczy wszelkich dziedzin dzia\u0142ania Ko\u015bcio\u0142a \u2013 duszpasterstwa zwyczajnego, g\u0142oszenia Ewangelii tym, kt\u00f3rzy porzucili wiar\u0119 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105, a\u00a0zw\u0142aszcza tym, do kt\u00f3rych Ewangelia Jezusa nigdy nie dotar\u0142a lub kt\u00f3rzy stale j\u0105 odrzucali(5). W\u00a0tym nieodzownym zadaniu nowej ewangelizacji bardziej ni\u017c kiedykolwiek konieczne jest uznanie i\u00a0docenienie licznych charyzmat\u00f3w, zdolnych do rozbudzania i\u00a0posilenia \u017cycia wiar\u0105 Ludu Bo\u017cego.<\/p>\n

Wielorakie zrzeszenia eklezjalne<\/strong><\/p>\n

2. Zar\u00f3wno przed, jak i\u00a0po Soborze Watyka\u0144skim II powsta\u0142o wiele zrzesze\u0144 ko\u015bcielnych, kt\u00f3re stanowi\u0105 cenne bogactwo dla odnowy Ko\u015bcio\u0142a i\u00a0dla pilnego \u201eduszpasterskiego i\u00a0misyjnego nawr\u00f3cenia\u201d(6) ca\u0142ego \u017cycia ko\u015bcielnego. Do warto\u015bci i\u00a0bogactwa wszystkich tradycyjnych stowarzysze\u0144, cechuj\u0105cych si\u0119 szczeg\u00f3lnymi celami, a\u00a0tak\u017ce instytut\u00f3w \u017cycia konsekrowanego i\u00a0stowarzysze\u0144 \u017cycia apostolskiego do\u0142\u0105czaj\u0105 si\u0119 nowsze, kt\u00f3re mo\u017cna opisa\u0107, jako zrzeszenia wiernych, ruchy ko\u015bcielne i\u00a0nowe wsp\u00f3lnoty, a\u00a0kt\u00f3rym po\u015bwi\u0119cony jest niniejszy dokument. Nie nale\u017cy ich, bowiem pojmowa\u0107 jedynie, jako dobrowolnej formy zrzeszania si\u0119 ludzi d\u0105\u017c\u0105cych do jakiego\u015b konkretnego celu o\u00a0charakterze religijnym lub spo\u0142ecznym. Charakter \u201eruch\u00f3w\u201d odr\u00f3\u017cnia je w\u00a0panoramie ko\u015bcielnej, jako co\u015b bardzo dynamicznego, zdolnego do wzbudzenia szczeg\u00f3lnej atrakcyjno\u015bci dla Ewangelii i\u00a0podsuni\u0119cia propozycji \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego, zasadniczo globalnego, obejmuj\u0105cego wszystkie aspekty ludzkiego istnienia. Zrzeszanie si\u0119 wiernych, po\u0142\u0105czone z\u00a0intensywnym wsp\u00f3\u0142dzieleniem \u017cycia, po to, by wzmacnia\u0107 \u017cycie wiar\u0105, nadziej\u0105 i\u00a0mi\u0142o\u015bci\u0105, dobrze wyra\u017ca dynamik\u0119 ko\u015bcieln\u0105, jako tajemnic\u0119 komunii s\u0142u\u017c\u0105cej misji i\u00a0jawi si\u0119, jako znak jedno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a w\u00a0Chrystusie. W\u00a0tym sensie takie zrzeszenia eklezjalne, zrodzone ze wsp\u00f3lnego charyzmatu, zamierzaj\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 \u00abog\u00f3lnemu apostolstwu Ko\u015bcio\u0142a\u00bb(7). W\u00a0tej perspektywie zrzeszenia wiernych, ruchy ko\u015bcielne i\u00a0nowe wsp\u00f3lnoty proponuj\u0105 odnowione formy p\u00f3j\u015bcia za Chrystusem, w\u00a0kt\u00f3rych nale\u017cy pog\u0142\u0119bia\u0107 communio cum Deo oraz communio fidelium, wnosz\u0105c w\u00a0nowe konteksty spo\u0142eczne fascynacj\u0119 spotkaniem z\u00a0Panem Jezusem i\u00a0pi\u0119kno egzystencji chrze\u015bcija\u0144skiej prze\u017cywanej w\u00a0swej integralno\u015bci. Wyra\u017ca si\u0119 w\u00a0nich r\u00f3wnie\u017c szczeg\u00f3lna forma misji i\u00a0\u015bwiadectwa, nakierowana na sprzyjanie i\u00a0rozwijanie zar\u00f3wno \u015bwiadomo\u015bci swojego powo\u0142ania chrze\u015bcija\u0144skiego, jak i\u00a0trwa\u0142ych dr\u00f3g formacji chrze\u015bcija\u0144skiej oraz doskona\u0142o\u015bci ewangelicznej. W\u00a0takich zrzeszeniach, w\u00a0zale\u017cno\u015bci od r\u00f3\u017cnych charyzmat\u00f3w, mog\u0105 bra\u0107 udzia\u0142 wierni \u017cyj\u0105cy w\u00a0r\u00f3\u017cnych stanach (\u015bwieccy, kap\u0142ani, osoby konsekrowane), ukazuj\u0105c w\u00a0ten spos\u00f3b wielopostaciowe bogactwo komunii ko\u015bcielnej. Silna zdolno\u015b\u0107 stowarzyszeniowa takich dzie\u0142 stanowi znacz\u0105ce \u015bwiadectwo, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie ro\u015bnie przez prozelityzm, ale \u00abprzez przyci\u0105ganie\u00bb(8).<\/p>\n

Jan Pawe\u0142 II, zwracaj\u0105c si\u0119 do przedstawicieli ruch\u00f3w i\u00a0nowych wsp\u00f3lnot, uzna\u0142 w\u00a0nich \u00abopatrzno\u015bciow\u0105 odpowied\u017a\u00bb(9), wzbudzan\u0105 przez Ducha \u015awi\u0119tego w\u00a0obliczu konieczno\u015bci niesienia Ewangelii w\u00a0spos\u00f3b przekonuj\u0105cy na ca\u0142y \u015bwiat, bior\u0105c pod uwag\u0119 rozleg\u0142e procesy zmian dokonuj\u0105ce si\u0119 na poziomie ca\u0142ej planety, naznaczone cz\u0119sto kultur\u0105 silnie zlaicyzowan\u0105. Ten ferment Ducha \u00abprzyni\u00f3s\u0142 w\u00a0\u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a element nowy i\u00a0niespodziewany, a\u00a0czasem nawet naruszaj\u0105cy dotychczasow\u0105 r\u00f3wnowag\u0119\u00bb(10). Ten sam Papie\u017c przypomnia\u0142, \u017ce dla tych wszystkich stowarzysze\u0144 otwiera si\u0119 czas \u00abko\u015bcielnej dojrza\u0142o\u015bci\u00bb, kt\u00f3ra niesie ze sob\u0105 pe\u0142ne docenienie ich znaczenia i\u00a0w\u0142\u0105czenie ich w\u00a0\u017cycie \u00abKo\u015bcio\u0142\u00f3w lokalnych i\u00a0parafii, trwaj\u0105c zawsze w\u00a0komunii z\u00a0pasterzami i\u00a0stosuj\u0105c si\u0119 do ich wskaza\u0144\u00bb(11). Te nowe dzie\u0142a, z\u00a0powodu istnienia, kt\u00f3rych serce Ko\u015bcio\u0142a pe\u0142ne jest rado\u015bci i\u00a0wdzi\u0119czno\u015bci, wezwane s\u0105 do nawi\u0105zania pozytywnych relacji ze wszystkimi innymi darami obecnymi w\u00a0\u017cyciu ko\u015bcielnym.<\/p>\n

Cel niniejszego dokumentu<\/strong><\/p>\n

3. Poprzez niniejszy dokument Kongregacja Nauki Wiary pragnie ukaza\u0107 relacj\u0119 pomi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi, te elementy teologiczne i\u00a0eklezjologiczne, kt\u00f3rych zrozumienie mo\u017ce sprzyja\u0107 p\u0142odnemu i\u00a0uporz\u0105dkowanemu udzia\u0142owi nowych zrzesze\u0144 eklezjalnych w\u00a0komunii i\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a. W\u00a0tym celu zostan\u0105 przedstawione przede wszystkim wybrane kluczowe elementy zar\u00f3wno doktryny o\u00a0charyzmatach, wy\u0142o\u017conej w\u00a0Nowym Testamencie, jak i\u00a0refleksji Magisterium na temat tych nowych rzeczywisto\u015bci. Nast\u0119pnie, w\u00a0oparciu o\u00a0pewne zasady o\u00a0charakterze teologiczno systematycznym, zostan\u0105 zaproponowane wyznaczniki to\u017csamo\u015bci dar\u00f3w hierarchicznych i\u00a0charyzmatycznych, a\u00a0tak\u017ce wybrane kryteria dla rozeznawania nowych ruch\u00f3w ko\u015bcielnych.<\/p>\n

I. CHARYZMATY WED\u0141UG NOWEGO TESTAMENTU<\/p>\n

\u0141aska i\u00a0charyzmat<\/p>\n

4. \u00abCharyzmat\u00bb jest transkrypcj\u0105 greckiego s\u0142owa ch\u00e1risma, kt\u00f3rym cz\u0119sto pos\u0142uguje si\u0119 w\u00a0swych listach \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142, a\u00a0kt\u00f3re pojawia si\u0119 tak\u017ce w\u00a0pierwszym li\u015bcie \u015bwi\u0119tego Piotra. Ma ono og\u00f3lne znaczenie \u201ehojnego daru\u201d, a\u00a0w Nowym Testamencie u\u017cywane jest wy\u0142\u0105cznie w\u00a0odniesieniu do dar\u00f3w pochodz\u0105cych od Boga. W\u00a0niekt\u00f3rych fragmentach kontekst nadaje mu bardziej precyzyjne znaczenie (por. Rz 12,6; 1\u00a0Kor 12,4.31; 1P 4,10), kt\u00f3rego g\u0142\u00f3wn\u0105 cech\u0105 jest to, \u017ce dary nie s\u0105 udzielane wszystkim jednakowo(12). Taki jest r\u00f3wnie\u017c g\u0142\u00f3wny sens s\u0142\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cych w\u00a0j\u0119zykach nowo\u017cytnych, a\u00a0wywodz\u0105cych si\u0119 od tego greckiego terminu. \u017baden, bowiem z\u00a0poszczeg\u00f3lnych charyzmat\u00f3w nie jest darem danym wszystkim (por. 1\u00a0Kor 12,30), w\u00a0odr\u00f3\u017cnieniu od \u0142ask podstawowych, jak \u0142aska u\u015bwi\u0119caj\u0105ca, lub dar\u00f3w wiary, nadziei i\u00a0mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3re s\u0105 wr\u0119cz nieodzowne ka\u017cdemu chrze\u015bcijaninowi. Charyzmaty to dary szczeg\u00f3lne, kt\u00f3rych Duch udziela \u201etak, jak chce\u201d (1 Kor 12,11). Aby wyt\u0142umaczy\u0107 niezb\u0119dn\u0105 obecno\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnych charyzmat\u00f3w w\u00a0Ko\u015bciele, dwa najbardziej stanowcze teksty (Rz 12,4-8; 1\u00a0Kor 12,12-30) pos\u0142uguj\u0105 si\u0119 por\u00f3wnaniem do cia\u0142a ludzkiego: \u201eJak bowiem w\u00a0jednym ciele mamy wiele cz\u0142onk\u00f3w, a\u00a0nie wszystkie cz\u0142onki spe\u0142niaj\u0105 t\u0119 sam\u0105 czynno\u015b\u0107 \u2013\u00a0podobnie wszyscy razem tworzymy jedno cia\u0142o w\u00a0Chrystusie, a\u00a0ka\u017cdy z\u00a0osobna jeste\u015bmy nawzajem dla siebie cz\u0142onkami. Mamy za\u015b wed\u0142ug udzielonej nam \u0142aski r\u00f3\u017cne dary\u201d (Rz 12,4-6). R\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy cz\u0142onkami cia\u0142a nie stanowi\u0105 anomalii, kt\u00f3rych nale\u017cy si\u0119 wystrzega\u0107, lecz \u2013 przeciwnie \u2013 dobroczynn\u0105 konieczno\u015b\u0107, dzi\u0119ki kt\u00f3rej mo\u017cliwe jest wykonywanie rozmaitych funkcji \u017cyciowych. \u201eGdyby ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a jednym cz\u0142onkiem, gdzie\u017c by\u0142oby cia\u0142o? Tymczasem za\u015b wprawdzie liczne s\u0105 cz\u0142onki, ale jedno cia\u0142o\u201d (1 Kor 12,19-20). O\u00a0\u015bcis\u0142ym zwi\u0105zku pomi\u0119dzy poszczeg\u00f3lnymi charyzmatami (charismata) a\u00a0Bo\u017c\u0105 \u0142ask\u0105 (charis) m\u00f3wi Pawe\u0142 w\u00a0Rz 12,6 i\u00a0Piotr w\u00a01 Li\u015bcie 4,10(13). Charyzmaty s\u0105 uznane za objawienie \u201er\u00f3\u017cnorakiej \u0142aski Bo\u017cej\u201d (1P 4,10). Nie chodzi, wi\u0119c jedynie o\u00a0ludzkie zdolno\u015bci. Ich boskie pochodzenie wyra\u017ca si\u0119 na r\u00f3\u017cne sposoby \u2013 wed\u0142ug jednych tekst\u00f3w pochodz\u0105 one od Boga (por. Rz 12,3, 1\u00a0Kor 12,28; 2\u00a0Tm 1, 6; 1\u00a0P 4, 10); wed\u0142ug Ef 4, 7\u00a0\u2013 od Chrystusa; a\u00a0wed\u0142ug 1\u00a0Kor 12, 4-11 \u2013 od Ducha. Poniewa\u017c w\u00a0tym ostatnim fragmencie m\u00f3wi si\u0119 o\u00a0tym najwi\u0119cej (siedmiokrotnie wymieniony jest Duch), charyzmaty zwykle przedstawia si\u0119, jako \u00abobjawienie Ducha\u00bb (1 Kor 12, 7). Jasne jest jednak, \u017ce to przypisanie nie jest wy\u0142\u0105czne i\u00a0nie wyklucza dwu poprzednich. Dary Bo\u017ce wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 zawsze z\u00a0ca\u0142\u0105 perspektyw\u0105 trynitarn\u0105, jak od samego pocz\u0105tku stwierdza\u0142a to teologia, zar\u00f3wno zachodnia, jak i\u00a0wschodnia(14).<\/p>\n

Dary udzielane \u00abad utilitatem\u00bb i\u00a0prymat mi\u0142o\u015bci<\/p>\n

5. W\u00a01 Kor 12, 7\u00a0\u015bwi\u0119ty Pawe\u0142 stwierdza, \u017ce \u00abwszystkim za\u015b objawia si\u0119 Duch dla dobra\u00bb. Wielu t\u0142umaczy dodaje: \u00abdla [wsp\u00f3lnego] dobra\u00bb, poniewa\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 charyzmat\u00f3w, kt\u00f3re Aposto\u0142 wymienia, cho\u0107 nie wszystkie, maj\u0105 bezpo\u015brednie znaczenie dla dobra wsp\u00f3lnego. To przeznaczenie, s\u0142u\u017c\u0105ce zbudowaniu wszystkich, dobrze rozumia\u0142 na przyk\u0142ad \u015bw. Bazyli Wielki, kiedy pisa\u0142: \u00abKa\u017cdy za\u015b otrzymuje sw\u00f3j dar nie tyle dla siebie samego. Ile raczej na po\u017cytek drugich. Tak, wi\u0119c w\u00a0\u017cyciu wsp\u00f3lnym moc Ducha \u015awi\u0119tego udzielona jednemu, si\u0142\u0105 rzeczy przechodzi r\u00f3wnocze\u015bnie na wszystkich. Kto za\u015b \u017cyje samotnie, by\u0107 mo\u017ce posiada kt\u00f3ry\u015b z\u00a0dar\u00f3w, lecz czyni go bezu\u017cytecznym, gdy\u017c nie robi ze\u0144 u\u017cytku, zakopawszy go w\u00a0sobie samym\u00bb(15). \u015awi\u0119ty Pawe\u0142 nie wyklucza jednak, \u017ce charyzmat mo\u017ce by\u0107 u\u017cyteczny tylko dla tego, kto go otrzyma\u0142. Tak dzieje si\u0119 w\u00a0przypadku daru m\u00f3wienia j\u0119zykami, kt\u00f3ry pod tym wzgl\u0119dem r\u00f3\u017cni si\u0119 od daru proroctwa(16). Charyzmaty, s\u0142u\u017c\u0105ce wsp\u00f3lnemu po\u017cytkowi \u2013 czy to charyzmaty s\u0142owa (m\u0105dro\u015bci, wiedzy, proroctwa, zach\u0119cania) czy dzia\u0142ania (mocy, pos\u0142ugiwania, rz\u0105dzenia) \u2013 nios\u0105 ze sob\u0105 tak\u017ce po\u017cytek osobisty, poniewa\u017c ich wykonywanie dla dobra wsp\u00f3lnego sprzyja post\u0119powaniu tych, kt\u00f3rzy s\u0105 nimi obdarzeni, na drodze mi\u0142o\u015bci. Pawe\u0142 zauwa\u017ca w\u00a0tym kontek\u015bcie, \u017ce \u2013 je\u017celi zabraknie mi\u0142o\u015bci \u2013 nawet najwspanialsze charyzmaty nie przynosz\u0105 korzy\u015bci temu, kto je otrzyma\u0142 (por. 1\u00a0Kor 13, 1-3). W\u00a0podobnym tonie wypowiada si\u0119 surowy fragment Ewangelii wg \u015bw. Mateusza (por. Mt 7, 22-23) \u2013 wype\u0142nianie najbardziej rzucaj\u0105cych si\u0119 w\u00a0oczy charyzmat\u00f3w (proroctwa, egzorcyzmy, cuda) nie zawsze niestety musi i\u015b\u0107 w\u00a0parze z\u00a0istnieniem autentycznej relacji ze Zbawicielem. W\u00a0zwi\u0105zku z\u00a0tym, zar\u00f3wno Piotr, jak i\u00a0Pawe\u0142, podkre\u015blaj\u0105 konieczno\u015b\u0107 ukierunkowania wszystkich charyzmat\u00f3w na mi\u0142o\u015b\u0107. \u015awi\u0119ty Piotr podaje og\u00f3ln\u0105 regu\u0142\u0119: \u00abJako dobrzy szafarze r\u00f3\u017cnorakiej \u0142aski Bo\u017cej s\u0142u\u017ccie sobie nawzajem tym darem, jaki ka\u017cdy otrzyma\u0142\u00bb (1 P\u00a04, 10). \u015awi\u0119ty Pawe\u0142 zwraca szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 na wykorzystanie charyzmat\u00f3w na zgromadzeniach wsp\u00f3lnoty chrze\u015bcija\u0144skiej i\u00a0poucza: \u00abwszystko niech s\u0142u\u017cy zbudowaniu\u00bb (1 Kor 14, 26).<\/p>\n

R\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 charyzmat\u00f3w<\/p>\n

6. W\u00a0niekt\u00f3rych tekstach odnajdujemy \u2013 czasem skr\u00f3towy (por. 1\u00a0P 4, 10), czasem bardziej rozbudowany (por. 1\u00a0Kor 12, 8-10. 28-30; Rz 12, 6-8) \u2013 wykaz charyzmat\u00f3w. S\u0105 w\u015br\u00f3d nich dary wyj\u0105tkowe (uzdrawiania, dzie\u0142 mocy, mnogo\u015bci j\u0119zyk\u00f3w) oraz dary zwyczajne (nauczania, s\u0142u\u017cby, dobroczynno\u015bci), dary prowadzenia wsp\u00f3lnot (por. Ef 4, 11), a\u00a0tak\u017ce dary udzielane przez w\u0142o\u017cenie r\u0105k (por. 1\u00a0Tm 4, 14; 2\u00a0Tm 1, 6). Nie zawsze jest jasne, czy wszystkie te dary traktowane s\u0105 jako w\u0142a\u015bciwe \u00abcharyzmaty\u00bb. Dary wyj\u0105tkowe, o\u00a0kt\u00f3rych wiele wzmianek czytamy w\u00a01 Kor 12-14, znikaj\u0105 bowiem w\u00a0tekstach p\u00f3\u017aniejszych. Lista zawarta w\u00a0Rz 12, 6-8 obejmuje jedynie charyzmaty mniej rzucaj\u0105ce si\u0119 w\u00a0oczy, kt\u00f3re s\u0142u\u017c\u0105 sta\u0142emu po\u017cytkowi \u017cycia wsp\u00f3lnoty chrze\u015bcija\u0144skiej. \u017baden z\u00a0tych wykaz\u00f3w nie jest kompletny. W\u00a0innym miejscu na przyk\u0142ad \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142 sugeruje, \u017ce wyb\u00f3r celibatu z\u00a0mi\u0142o\u015bci do Chrystusa nale\u017cy rozumie\u0107 jako owoc charyzmatu, podobnie, jak to jest w\u00a0przypadku ma\u0142\u017ce\u0144stwa (por. 1\u00a0Kor 7, 7, w\u00a0kontek\u015bcie ca\u0142ego rozdzia\u0142u). Przyk\u0142ady zatem, kt\u00f3re podaje, uzale\u017cnione s\u0105 od stopnia rozwoju \u00f3wczesnego Ko\u015bcio\u0142a, a\u00a0wobec tego podlegaj\u0105 kolejnym uzupe\u0142nieniom. Ko\u015bci\u00f3\u0142 bowiem stale wzrasta w\u00a0czasie, dzi\u0119ki o\u017cywiaj\u0105cemu dzia\u0142aniu Ducha.<\/p>\n

Dobre korzystanie z\u00a0charyzmat\u00f3w we wsp\u00f3lnocie ko\u015bcielnej<\/p>\n

7. Z\u00a0tego, co do tej pory zosta\u0142o ukazane, jasno wynika, \u017ce rozmaite fragmenty Pisma \u015awi\u0119tego nie przeciwstawiaj\u0105 sobie poszczeg\u00f3lnych charyzmat\u00f3w, lecz raczej wskazuj\u0105 na ich harmonijne po\u0142\u0105czenie i\u00a0wzajemn\u0105 komplementarno\u015b\u0107. Przeciwstawienie mi\u0119dzy Ko\u015bcio\u0142em instytucjonalnym typu judeo-chrze\u015bcija\u0144skiego, a\u00a0Ko\u015bcio\u0142em charyzmatycznym typu Paw\u0142owego, o\u00a0kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0105 pewne zaw\u0119\u017caj\u0105ce interpretacje eklezjologiczne, nie znajduje w\u00a0rzeczywisto\u015bci stosownego potwierdzenia w\u00a0tekstach Nowego Testamentu. B\u0119d\u0105c dalekim od sytuowania charyzmat\u00f3w po jednej, a\u00a0rzeczywisto\u015bci instytucjonalnej po drugiej stronie, czy te\u017c od przeciwstawiania Ko\u015bcio\u0142a \u201emi\u0142o\u015bci\u201d, Ko\u015bcio\u0142owi \u201einstytucji\u201d, \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142 ujmuje w\u00a0jednym wsp\u00f3lnym zbiorze tych, kt\u00f3rzy zostali obdarzeni charyzmatami w\u0142adzy i\u00a0nauczania, charyzmatami, kt\u00f3re s\u0142u\u017c\u0105 zwyczajnemu \u017cyciu wsp\u00f3lnoty i\u00a0charyzmatami najbardziej sensacyjnymi(17).<\/p>\n

Sam \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142 opisuje swoj\u0105 pos\u0142ug\u0119 apostolsk\u0105 jako \u00abpos\u0142ugiwanie Ducha \u00bb (2 Kor 3, 8). Czuje, \u017ce otrzyma\u0142 od Pana w\u0142adz\u0119 (exous\u00eda) (por. 2\u00a0Kor 10, 8; 13, 10), kt\u00f3ra rozci\u0105ga si\u0119 tak\u017ce na tych, kt\u00f3rzy s\u0105 obdarzeni charyzmatami. Zar\u00f3wno on, jak i\u00a0\u015bwi\u0119ty Piotr, udzielaj\u0105 charyzmatykom instrukcji co do tego, w\u00a0jaki spos\u00f3b korzysta\u0107 z\u00a0charyzmat\u00f3w. Ich postawa polega w\u00a0pierwszym rz\u0119dzie na \u017cyczliwym przyj\u0119ciu \u2013 ukazuj\u0105 si\u0119 jako ci, kt\u00f3rzy s\u0105 przekonani o\u00a0boskim pochodzeniu charyzmat\u00f3w. Nie traktuj\u0105 ich jednak jako dar\u00f3w, kt\u00f3re upowa\u017cnia\u0142yby do uchylenia si\u0119 od pos\u0142usze\u0144stwa wobec hierarchii ko\u015bcielnej b\u0105d\u017a te\u017c dawa\u0142y prawo do samodzielnego pos\u0142ugiwania. \u015awi\u0119ty Pawe\u0142 jest \u015bwiadomy k\u0142opot\u00f3w, jakie mo\u017ce wywo\u0142ywa\u0107 nieuporz\u0105dkowane korzystanie z\u00a0charyzmat\u00f3w we wsp\u00f3lnocie chrze\u015bcija\u0144skiej(18). Aposto\u0142 wykorzystuje zatem swoj\u0105 w\u0142adz\u0119, by ustali\u0107 precyzyjne zasady korzystania z\u00a0charyzmat\u00f3w \u00abw Ko\u015bciele\u00bb (1 Kor 14, 19. 28), a\u00a0wi\u0119c na zgromadzeniach wsp\u00f3lnoty (por. 1\u00a0Kor 14, 23. 26). Ogranicza, na przyk\u0142ad, mo\u017cliwo\u015b\u0107 korzystania z\u00a0daru j\u0119zyk\u00f3w(19). Podobne zasady ustala te\u017c dla daru proroctwa (por. 1\u00a0Kor 14, 29-31)(20).<\/p>\n

Dary hierarchiczne i\u00a0charyzmatyczne<\/p>\n

8. Ujmuj\u0105c rzecz w\u00a0skr\u00f3cie, z\u00a0analizy tekst\u00f3w biblijnych odnosz\u0105cych si\u0119 do charyzmat\u00f3w wynika, \u017ce Nowy Testament, mimo i\u017c nie daje pod tym wzgl\u0119dem kompletnego i\u00a0systematycznego nauczania, wskazuje na kilka niezwykle wa\u017cnych stwierdze\u0144, kt\u00f3re ukierunkowuj\u0105 refleksj\u0119 i\u00a0praktyk\u0119 ko\u015bcieln\u0105. Trzeba jednocze\u015bnie przyzna\u0107, \u017ce nie znajdujemy w\u00a0nim jednoznacznego u\u017cycia terminu \u201echaryzmat\u201d, lecz raczej wykorzystanie go w\u00a0rozmaitych znaczeniach, kt\u00f3re refleksja teologiczna i\u00a0Magisterium pomagaj\u0105 zrozumie\u0107 w\u00a0ramach ca\u0142o\u015bciowej wizji tajemnicy Ko\u015bcio\u0142a. W\u00a0niniejszym dokumencie g\u0142\u00f3wna uwaga zwr\u00f3cona b\u0119dzie na dwoisto\u015b\u0107, o\u00a0kt\u00f3rej m\u00f3wi numer 4\u00a0Konstytucji dogmatycznej Lumen gentium, gdzie mowa o\u00a0\u00abdarach hierarchicznych i\u00a0charyzmatycznych\u00bb, po\u0142\u0105czonych \u015bcis\u0142ymi i\u00a0elastycznymi wi\u0119zami. Maj\u0105 one to samo pochodzenie i\u00a0ten sam cel. S\u0105 darami Boga, Ducha \u015awi\u0119tego, Chrystusa, darami udzielanymi po to, by przyczynia\u0107 si\u0119, na r\u00f3\u017cne sposoby, do budowania Ko\u015bcio\u0142a. Kto otrzyma\u0142 dar prowadzenia Ko\u015bcio\u0142a, ma tak\u017ce obowi\u0105zek czuwania nad dobrym korzystaniem z\u00a0innych charyzmat\u00f3w tak, by wszystko razem pracowa\u0142o dla dobra Ko\u015bcio\u0142a i\u00a0jego ewangelizacyjnej misji, wiedz\u0105c, \u017ce to Duch \u015awi\u0119ty rozdaje dary charyzmatyczne ka\u017cdemu tak, jak chce (por. 1\u00a0Kor 12, 11). Ten sam Duch obdarowuje hierarch\u0119 Ko\u015bcio\u0142a zdolno\u015bci\u0105 rozeznawania autentycznych charyzmat\u00f3w, przyjmowania ich z\u00a0rado\u015bci\u0105 i\u00a0z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105, szczerego zach\u0119cania do ich wykorzystywania i\u00a0towarzyszenia z\u00a0ojcowsk\u0105 czujno\u015bci\u0105. Sama historia \u015bwiadczy o\u00a0wielorako\u015bci dzia\u0142ania Ducha, poprzez kt\u00f3r\u0105 Ko\u015bci\u00f3\u0142, zbudowany \u00abna fundamencie aposto\u0142\u00f3w i\u00a0prorok\u00f3w, gdzie kamieniem w\u0119gielnym jest sam Chrystus Jezus\u00bb (Ef 2, 20), pe\u0142ni swoj\u0105 misj\u0119 w\u00a0\u015bwiecie.<\/p>\n

II. RELACJA MI\u0118DZY DARAMI HIERARCHICZNYMI A\u00a0CHARYZMATYCZNYMI W\u00a0NAJNOWSZYM MAGISTERIUM<\/p>\n

Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II<\/p>\n

9. W\u00a0wielowiekowej historii Ko\u015bcio\u0142a nigdy nie brakowa\u0142o rodzenia si\u0119 rozmaitych charyzmat\u00f3w, a\u00a0jednak dopiero w\u00a0ostatnim okresie podj\u0119to na ich temat systematyczn\u0105 refleksj\u0119. Znacz\u0105ce miejsce kwestia doktryny charyzmat\u00f3w zajmuje w\u00a0nauczaniu Piusa XII, a\u00a0konkretnie w\u00a0Encyklice Mystici corporis(21), natomiast decyduj\u0105cy wk\u0142ad dla w\u0142a\u015bciwego zrozumienia relacji mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi ma nauczanie Soboru Watyka\u0144skiego II. Najistotniejsze w\u00a0tym wzgl\u0119dzie stwierdzenia(22) dotycz\u0105 wyst\u0119powania w\u00a0\u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a \u2013 poza S\u0142owem Bo\u017cym, spisanym i\u00a0przekazywanym, sakramentami i\u00a0pos\u0142ug\u0105 hierarchiczn\u0105 kap\u0142an\u00f3w \u2013 dar\u00f3w, \u0142ask specjalnych lub charyzmat\u00f3w, udzielanych przez Ducha \u015awi\u0119tego wiernym wszystkich stan\u00f3w. Znamienna pod tym k\u0105tem jest tre\u015b\u0107 numeru 4\u00a0Lumen gentium: \u00abDuch [\u2026] prowadz\u0105c Ko\u015bci\u00f3\u0142 do wszelkiej prawdy (por. J\u00a016,13) i\u00a0jednocz\u0105c go we wsp\u00f3lnocie i\u00a0pos\u0142udze, obdarza go rozmaitymi darami hierarchicznymi i\u00a0charyzmatycznymi i\u00a0z ich pomoc\u0105 kieruje nim oraz przyozdabia swoimi owocami (por. Ef 4,11-12, 1\u00a0Kor 12,4, Ga 5,22)\u00bb(23). W\u00a0ten spos\u00f3b Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium przedstawiaj\u0105c dary tego samego Ducha poprzez rozr\u00f3\u017cnienie dar\u00f3w hierarchicznych od charyzmatycznych, podkre\u015bla ich r\u00f3\u017cnic\u0119 w\u00a0jedno\u015bci. Znacz\u0105ce s\u0105 tak\u017ce stwierdzenia zawarte w\u00a0numerze 12 Lumen gentium, a\u00a0dotycz\u0105ce rzeczywisto\u015bci charyzmatycznej w\u00a0kontek\u015bcie udzia\u0142u Ludu Bo\u017cego w\u00a0proroczej funkcji Chrystusa. Uznano tu, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty nie tylko \u00abprzez sakramenty i\u00a0pos\u0142ugi u\u015bwi\u0119ca i\u00a0prowadzi Lud Bo\u017cy i\u00a0przyozdabia cnotami\u00bb, ale \u00abrozdziela mi\u0119dzy wiernych w\u00a0ka\u017cdym stanie tak\u017ce specjalne \u0142aski, przez kt\u00f3re czyni ich zdolnymi i\u00a0gotowymi do podejmowania rozmaitych dzie\u0142 lub funkcji maj\u0105cych na celu odnow\u0119 i\u00a0dalsz\u0105 skuteczn\u0105 rozbudow\u0119 Ko\u015bcio\u0142a\u00bb.<\/p>\n

Jest tak\u017ce mowa o\u00a0ich wielorako\u015bci i\u00a0opatrzno\u015bciowym charakterze: \u00abPoniewa\u017c wszystkie te charyzmaty, zar\u00f3wno niezwyk\u0142e, jak i\u00a0te bardziej zwyczajne szerzej rozpowszechnione, s\u0105 bardzo stosowne i\u00a0potrzebne Ko\u015bcio\u0142owi, dlatego trzeba przyjmowa\u0107 je z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 i\u00a0rado\u015bci\u0105\u00bb(24). Podobne refleksje odnajdziemy tak\u017ce w\u00a0soborowym Dekrecie o\u00a0apostolstwie \u015bwieckich(25). Dokument ten stwierdza, \u017ce dar\u00f3w tych nie mo\u017cna traktowa\u0107 jako fakultatywnych w\u00a0\u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a, lecz \u00abWraz z\u00a0przyj\u0119ciem tych charyzmat\u00f3w, tak\u017ce zwyczajnych, ka\u017cdy wierz\u0105cy bierze na siebie prawo i\u00a0obowi\u0105zek wykorzystania ich w\u00a0Ko\u015bciele w\u00a0\u015bwiecie dla dobra ludzi i\u00a0budowania Ko\u015bcio\u0142a, w\u00a0wolno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego\u00bb(26). Zatem autentyczne charyzmaty nale\u017cy postrzega\u0107 jako dary o\u00a0niezbywalnym znaczeniu dla \u017cycia i\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a. Sta\u0142ym wreszcie elementem w\u00a0nauczaniu soborowym jest uznanie istotnej roli pasterzy w\u00a0rozeznawaniu charyzmat\u00f3w oraz ich uregulowane wype\u0142nianie w\u00a0obr\u0119bie wsp\u00f3lnoty ko\u015bcielnej(27).<\/p>\n

Nauczanie posoborowe<\/p>\n

10. W\u00a0okresie po Soborze Watyka\u0144skim II wypowiedzi Magisterium po\u015bwi\u0119conych tej kwestii przyby\u0142o(28). Przyczyni\u0142a si\u0119 do tego rosn\u0105ca \u017cywotno\u015b\u0107 nowych ruch\u00f3w, stowarzysze\u0144 wiernych i\u00a0wsp\u00f3lnot ko\u015bcielnych, a\u00a0tak\u017ce potrzeba doprecyzowania miejsca \u017cycia konsekrowanego w\u00a0obr\u0119bie Ko\u015bcio\u0142a(29). Jan Pawe\u0142 II w\u00a0swoim nauczaniu k\u0142ad\u0142 szczeg\u00f3lny nacisk na zasad\u0119 wsp\u00f3\u0142istnienia tych dar\u00f3w: \u00abWielokrotnie ju\u017c podkre\u015bla\u0142em, \u017ce w\u00a0Ko\u015bciele nie istnieje kontrast ani sprzeczno\u015b\u0107 mi\u0119dzy wymiarem instytucjonalnym a\u00a0wymiarem charyzmatycznym, kt\u00f3rego wa\u017cnym przejawem s\u0105 w\u0142a\u015bnie ruchy. Obydwa te wymiary s\u0105 r\u00f3wnie istotnymi elementami Bo\u017cej konstytucji Ko\u015bcio\u0142a za\u0142o\u017conego przez Chrystusa, poniewa\u017c obydwa przyczyniaj\u0105 si\u0119 do uobecnienia w\u00a0\u015bwiecie tajemnicy Chrystusa i\u00a0Jego zbawczego dzie\u0142a\u00bb(30). Papie\u017c Benedykt XVI, poza podkre\u015bleniem ich wsp\u00f3\u0142istnienia, rozwin\u0105\u0142 jeszcze my\u015bl swego poprzednika, przypominaj\u0105c, \u017ce \u00abR\u00f3wnie\u017c g\u0142\u00f3wne instytucje w\u00a0Ko\u015bciele s\u0105 charyzmatyczne, a\u00a0z kolei charyzmaty musz\u0105 w\u00a0taki czy inny spos\u00f3b by\u0107 zinstytucjonalizowane, by by\u0142a zapewniona ich sp\u00f3jno\u015b\u0107 i\u00a0ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107. W\u00a0ten spos\u00f3b oba wymiary, pochodz\u0105ce od tego samego Ducha \u015awi\u0119tego i\u00a0istniej\u0105ce w\u00a0tym samym Ciele Chrystusa, razem przyczyniaj\u0105 si\u0119 do uobecnienia w\u00a0\u015bwiecie tajemnicy Chrystusa i\u00a0Jego zbawczego dzie\u0142a\u00bb(31). Dary hierarchiczne i\u00a0charyzmatyczne jawi\u0105 si\u0119 wobec tego jako wzajemnie ze sob\u0105 powi\u0105zane od samego pocz\u0105tku. Ojciec \u015awi\u0119ty Franciszek przypomina z\u00a0kolei \u00abharmoni\u0119\u00bb, kt\u00f3r\u0105 Duch \u015awi\u0119ty tworzy pomi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi darami i\u00a0wzywa ruchy charyzmatyczne do misyjnego otwarcia, do koniecznego pos\u0142usze\u0144stwa pasterzom i\u00a0do trwania w\u00a0Ko\u015bciele(32), poniewa\u017c \u00abto we wsp\u00f3lnocie rodz\u0105 si\u0119 i\u00a0rozkwitaj\u0105 dary, kt\u00f3rymi nape\u0142nia nas Ojciec; i\u00a0to w\u00a0\u0142onie wsp\u00f3lnoty uczymy si\u0119 je rozpoznawa\u0107 jako znak Jego mi\u0142o\u015bci do wszystkich dzieci\u00bb(33). W\u00a0sumie mo\u017cna wi\u0119c uzna\u0107, \u017ce najnowsze Magisterium Ko\u015bcio\u0142a w\u00a0kwestii wsp\u00f3\u0142istnienia dar\u00f3w hierarchicznych i\u00a0charyzmatycznych jest zbie\u017cne. Przeciwstawianie ich sobie na zasadzie kontrapozycji, a\u00a0nawet zestawianie ich i\u00a0rozpatrywanie roz\u0142\u0105cznie, na zasadzie jukstapozycji, by\u0142oby znakiem b\u0142\u0119dnego lub niedostatecznego zrozumienia dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego w\u00a0\u017cyciu i\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n

III. PODSTAWY TEOLOGICZNE RELACJI MI\u0118DZY DARAMI HIERARCHICZNYMI A CHARYZMATYCZNYMI<\/p>\n

\n
\n

Trynitarny i\u00a0chrystologiczny horyzont dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego<\/p>\n

11. Aby mo\u017cna poj\u0105\u0107 g\u0142\u0119bokie przes\u0142anki relacji mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi, nale\u017cy przypomnie\u0107 ich podstaw\u0119 teologiczn\u0105. Konieczno\u015b\u0107 przezwyci\u0119\u017cenia ja\u0142owego przeciwstawiania b\u0105d\u017a roz\u0142\u0105cznego traktowania poprzez zestawianie ze sob\u0105 na zasadzie jukstapozycji dar\u00f3w hierarchicznych i\u00a0charyzmatycznych jest bowiem wymogiem samej ekonomii zbawienia, kt\u00f3ra obejmuje wewn\u0119trzn\u0105 relacj\u0119 pomi\u0119dzy misj\u0105 S\u0142owa wcielonego a\u00a0misj\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego. Tak naprawd\u0119 ka\u017cdy dar Ojca poci\u0105ga za sob\u0105 odniesienie do po\u0142\u0105czonego i\u00a0zr\u00f3\u017cnicowanego dzia\u0142ania misji Bo\u017cych \u2013 ka\u017cdy dar pochodzi od Ojca, za po\u015brednictwem Syna, w\u00a0Duchu \u015awi\u0119tym. Dar Ducha \u015awi\u0119tego w\u00a0Ko\u015bciele jest zwi\u0105zany z\u00a0misj\u0105 Syna, kt\u00f3ra nieodwo\u0142alnie dokona\u0142a si\u0119 w\u00a0Jego misterium paschalnym. Sam Jezus wi\u0105\u017ce spe\u0142nienie swojej misji z\u00a0zes\u0142aniem Ducha na wsp\u00f3lnot\u0119 wierz\u0105cych(34). Dlatego te\u017c Duch \u015awi\u0119ty nie mo\u017ce w\u00a0\u017caden spos\u00f3b rozpocz\u0105\u0107 innej ekonomii ni\u017c ta, kt\u00f3r\u0105 realizuje wcielony Logos Bo\u017cy, ukrzy\u017cowany i\u00a0zmartwychwsta\u0142y(35). Ca\u0142a bowiem ekonomia sakramentalna Ko\u015bcio\u0142a jest duchowym wype\u0142nieniem Wcielenia \u2013 dlatego te\u017c Duch \u015awi\u0119ty uznawany jest przez Tradycj\u0119 jako dusza Ko\u015bcio\u0142a, Cia\u0142a Chrystusowego. Dzia\u0142anie Boga w\u00a0historii zawsze obejmuje tak\u017ce relacj\u0119 mi\u0119dzy Synem a\u00a0Duchem \u015awi\u0119tym, kt\u00f3rych Ireneusz z\u00a0Lyonu nazywa sugestywnie \u00abdwiema r\u0119kami Ojca\u00bb(36). W\u00a0tym sensie w\u00a0ka\u017cdy dar Ducha musi by\u0107 wpisana relacja do S\u0142owa, kt\u00f3re sta\u0142o si\u0119 cia\u0142em(37).<\/p>\n

Pierwotny zwi\u0105zek mi\u0119dzy darami hierarchicznymi, udzielanymi poprzez sakramentaln\u0105 \u0142ask\u0119 \u015bwi\u0119ce\u0144, a\u00a0darami charyzmatycznymi, rozdzielanymi przez Ducha \u015awi\u0119tego wed\u0142ug Jego uznania, ma zatem swoje najg\u0142\u0119bsze korzenie w\u00a0relacji mi\u0119dzy wcielonym Logos Bo\u017cym a\u00a0Duchem \u015awi\u0119tym, kt\u00f3ry zawsze jest Duchem Ojca i\u00a0Syna. W\u0142a\u015bnie, aby nie dopu\u015bci\u0107 do powstawania dwuznacznych wizji teologicznych, kt\u00f3re postulowa\u0142yby \u00abKo\u015bci\u00f3\u0142 Ducha\u00bb, jako odr\u0119bny i\u00a0odmienny od Ko\u015bcio\u0142a hierarchiczno-instytucjonalnego, nale\u017cy podkre\u015bli\u0107, \u017ce obie misje Bo\u017ce nawzajem si\u0119 implikuj\u0105 w\u00a0ka\u017cdym darze udzielonym Ko\u015bcio\u0142owi. Tak naprawd\u0119 misja Jezusa Chrystusa ju\u017c sama w\u00a0sobie implikuje dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego. Jan Pawe\u0142 II w\u00a0encyklice o\u00a0Duchu \u015awi\u0119tym, Dominum et vivificantem, wskazuje na decyduj\u0105ce znaczenie dzia\u0142ania Ducha w\u00a0misji Syna(38). Benedykt XVI rozwija t\u0119 my\u015bl w\u00a0Adhortacji apostolskiej Sacramentum caritatis, przypominaj\u0105c, \u017ce Paraklet, \u00abdzia\u0142aj\u0105cy ju\u017c w\u00a0stworzeniu (por. Rdz 1, 2), jest w\u00a0pe\u0142ni obecny w\u00a0ca\u0142ej egzystencji S\u0142owa wcielonego\u00bb. Jezus Chrystus \u00abpocz\u0105\u0142 si\u0119 z\u00a0Dziewicy Maryi za spraw\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego (por. Mt 1, 18; \u0141k 1, 35); na pocz\u0105tku swej publicznej misji, nad brzegiem Jordanu Jezus widzi Go zst\u0119puj\u0105cego Na\u0144 w\u00a0postaci go\u0142\u0119bicy (por. Mt 3, 16 i\u00a0par.); w\u00a0tym\u017ce samym Duchu dzia\u0142a On, przemawia i\u00a0raduje si\u0119 (por. \u0141k 10, 21); w\u00a0Nim mo\u017ce ofiarowa\u0107 samego siebie (por. Hbr 9, 14). W\u00a0tak zwanej \u201emowie po\u017cegnalnej\u201d przekazanej przez \u015bw. Jana, Jezus jasno ukazuje zwi\u0105zek daru ze swego \u017cycia w\u00a0tajemnicy paschalnej z\u00a0darem Ducha danym swoim uczniom (por. J\u00a016, 7). Po zmartwychwstaniu, nosz\u0105c na swoim ciele znaki m\u0119ki, Jezus mo\u017ce tchn\u0105\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego (por. J\u00a020, 22) sprawiaj\u0105c, \u017ce uczniowie uczestnicz\u0105 w\u00a0Jego misji (por. J\u00a020, 21). P\u00f3\u017aniej Duch \u015awi\u0119ty poucza uczni\u00f3w o\u00a0wszystkim i\u00a0przypomina im wszystko, co Chrystus im powiedzia\u0142 (por. J\u00a014, 26), poniewa\u017c to On, jako Duch Prawdy (por. J\u00a015, 26) ma doprowadzi\u0107 uczni\u00f3w do ca\u0142ej prawdy (por. J\u00a016, 13). W\u00a0opisie podanym w\u00a0Dziejach Apostolskich Duch \u015awi\u0119ty zst\u0119puje na Aposto\u0142\u00f3w zebranych na modlitwie wraz z\u00a0Maryj\u0105 w\u00a0dzie\u0144 Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy (por. 2, 1-4) i\u00a0pobudza ich do misji g\u0142oszenia wszystkim ludziom Dobrej Nowiny\u00bb(39).<\/p>\n

Dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego w\u00a0darach hierarchicznych i\u00a0charyzmatycznych<\/p>\n

12. Dostrze\u017cenie trynitarnego i\u00a0chrystologicznego horyzontu dar\u00f3w Bo\u017cych rzuca tak\u017ce \u015bwiat\u0142o na relacj\u0119 mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi. To bowiem w\u00a0darach hierarchicznych, jako tych, kt\u00f3re zwi\u0105zane s\u0105 z\u00a0sakramentem kap\u0142a\u0144stwa, wy\u0142ania si\u0119 na pierwszy plan relacja ze zbawczym dzia\u0142aniem Chrystusa, jak na przyk\u0142ad w\u00a0ustanowieniu Eucharystii (por. \u0141k 22, 19 nn; 1\u00a0Kor 11, 25), w\u0142adzy odpuszczania grzech\u00f3w (por. J\u00a020, 22 nn), nakazie dzia\u0142alno\u015bci apostolskiej z\u00a0zadaniem g\u0142oszenia Ewangelii i\u00a0udzielania Chrztu (por. Mk 16, 15 nn; Mt 28, 18-20). Podobnie jasne jest, \u017ce \u017caden sakrament nie mo\u017ce by\u0107 udzielony bez dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego(40). Z\u00a0drugiej strony dary charyzmatyczne, udzielane przez Ducha, \u00abkt\u00f3ry wieje tam, gdzie chce\u00bb (J 3, 8) i\u00a0rozdziela je \u00abtak, jak chce\u00bb (1 Kor 12, 11), s\u0105 obiektywnie powi\u0105zane z\u00a0nowym \u017cyciem w\u00a0Chrystusie, poniewa\u017c wszyscy, jako \u00abposzczeg\u00f3lne cz\u0142onki\u00bb (1 Kor 12, 27), s\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Jego Cia\u0142a. Dlatego te\u017c w\u0142a\u015bciwe zrozumienie dar\u00f3w charyzmatycznych mo\u017cliwe jest wy\u0142\u0105cznie poprzez odniesienie do obecno\u015bci Chrystusa i\u00a0Jego pos\u0142ugi. Jak stwierdza Jan Pawe\u0142 II, \u00abprawdziwe charyzmaty musz\u0105 d\u0105\u017cy\u0107 do spotkania z\u00a0Chrystusem w\u00a0sakramentach\u00bb(41). Dary hierarchiczne i\u00a0charyzmatyczne jawi\u0105 si\u0119 zatem jako po\u0142\u0105czone ze sob\u0105 poprzez odniesienie do wewn\u0119trznej relacji mi\u0119dzy Jezusem Chrystusem a\u00a0Duchem \u015awi\u0119tym. Paraklet jest jednocze\u015bnie Tym, kt\u00f3ry skutecznie, poprzez sakramenty, rozdaje zbawcz\u0105 \u0142ask\u0119 ofiarowan\u0105 przez Chrystusa, kt\u00f3ry umar\u0142 i\u00a0zmartwychwsta\u0142, a\u00a0jednocze\u015bnie jest Tym, kt\u00f3ry udziela charyzmat\u00f3w. W\u00a0tradycji liturgicznej chrze\u015bcijan na Wschodzie, zw\u0142aszcza w\u00a0tradycji syryjskiej, rola Ducha \u015awi\u0119tego, przedstawianego jako ogie\u0144, pomaga w\u00a0unaocznieniu tego w\u00a0spos\u00f3b bardzo wyra\u017any. Wielki teolog i\u00a0poeta Efrem Syryjczyk g\u0142osi: \u00abogie\u0144 \u0142aski zst\u0119puje na chleb\u00bb(42), wskazuj\u0105c na Jego przemieniaj\u0105ce dzia\u0142anie, odnosz\u0105ce si\u0119 nie tylko do dar\u00f3w, ale tak\u017ce do wierz\u0105cych, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 spo\u017cywa\u0107 chleb eucharystyczny. Wschodnia perspektywa, ze skuteczno\u015bci\u0105 swych obraz\u00f3w, pomaga nam zrozumie\u0107, \u017ce \u2013 kiedy zbli\u017camy si\u0119 do Eucharystii \u2013 Chrystus obdarowuje nas Duchem. Ten sam Duch nast\u0119pnie, poprzez swoje dzia\u0142anie w\u00a0wierz\u0105cych, wzmacnia w\u00a0nich \u017cycie w\u00a0Chrystusie, prowadz\u0105c ponownie do coraz g\u0142\u0119bszego \u017cycia sakramentalnego, przede wszystkim w\u00a0Eucharystii. W\u00a0ten spos\u00f3b wolne dzia\u0142anie Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w\u00a0historii dociera do wierz\u0105cych z\u00a0darem zbawienia, a\u00a0jednocze\u015bnie o\u017cywia ich, aby w\u00a0spos\u00f3b wolny i\u00a0pe\u0142ny mogli na\u0144 odpowiedzie\u0107 zaanga\u017cowaniem we w\u0142asnym \u017cyciu.<\/p>\n

IV. RELACJA MI\u0118DZY DARAMI HIERARCHICZNYMI A\u00a0CHARYZMATYCZNYMI W\u00a0\u017bYCIU I\u00a0MISJI KO\u015aCIO\u0141A<\/p>\n

W\u00a0Ko\u015bciele jako misterium komunii<\/p>\n

13. Ko\u015bci\u00f3\u0142 ukazuje si\u0119 jako \u00ablud zjednoczony jedno\u015bci\u0105 Ojca i\u00a0Syna, i\u00a0Ducha \u015awi\u0119tego\u00bb(43), w\u00a0kt\u00f3rym relacja mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi jawi si\u0119 jako nakierowana na pe\u0142ny udzia\u0142 wiernych w\u00a0komunii i\u00a0misji ewangelizacyjnej. Do tego nowego \u017cycia zostali\u015bmy bezinteresownie przeznaczeni w\u00a0Chrystusie (por. Rz 8, 29-31; Ef 1, 4-5). Duch \u015awi\u0119ty sprawi\u0142 ow\u0105 cudown\u0105 komuni\u0119 wiernych i\u00a0tak g\u0142\u0119boko jednoczy wszystkich w\u00a0Chrystusie, \u017ce jest zasad\u0105 jedno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a\u00bb(44). To w\u0142a\u015bnie w\u00a0Ko\u015bciele ludzie powo\u0142ani s\u0105 do tego, by by\u0107 cz\u0142onkami Chrystusa(45) i\u00a0we wsp\u00f3lnocie Ko\u015bcio\u0142a \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 z\u00a0Chrystusem, jako cz\u0142onki jedni drugich. Komunia zawsze jest \u00abpodw\u00f3jnym \u017cyciowym uczestnictwem: w\u0142\u0105czeniem chrze\u015bcijan w\u00a0\u017cycie Chrystusa, a\u00a0tak\u017ce przep\u0142ywem samej mi\u0142o\u015bci do wszystkich wiernych, na tym \u015bwiecie i\u00a0na tamtym. Zjednoczeniem z\u00a0Chrystusem i\u00a0w Chrystusie; a\u00a0tak\u017ce zjednoczeniem mi\u0119dzy chrze\u015bcijanami, w\u00a0Ko\u015bciele\u00bb(46). W\u00a0tym sensie misterium Ko\u015bcio\u0142a ja\u015bnieje w\u00a0Chrystusie b\u0119d\u0105cym \u201eniejako sakramentem, czyli znakiem i\u00a0narz\u0119dziem wewn\u0119trznego zjednoczenia z\u00a0Bogiem i\u00a0jedno\u015bci ca\u0142ego rodzaju ludzkiego\u00bb(47). Tu wy\u0142ania si\u0119 sakramentalne \u017ar\u00f3d\u0142o Ko\u015bcio\u0142a jako misterium komunii: \u00abPodstawowy sens odnosi si\u0119 do zjednoczenia z\u00a0Bogiem przez Jezusa Chrystusa w\u00a0Duchu \u015awi\u0119tym. To zjednoczenie dokonuje si\u0119 w\u00a0S\u0142owie Bo\u017cym i\u00a0sakramentach. Chrzest\u00bb, w\u00a0\u015bcis\u0142ym powi\u0105zaniu z\u00a0Bierzmowaniem, \u00abjest bram\u0105 i\u00a0fundamentem komunii Ko\u015bcio\u0142a; Eucharystia jest \u017ar\u00f3d\u0142em i\u00a0szczytem ca\u0142ego \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego\u00bb(48). Te sakramenty inicjacji maj\u0105 konstytutywne znaczenie dla \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego i\u00a0na nich opieraj\u0105 si\u0119 dary hierarchiczne i\u00a0charyzmatyczne. \u017bycie komunii ko\u015bcielnej, w\u00a0ten spos\u00f3b wewn\u0119trznie uporz\u0105dkowanej, stale religijnie ws\u0142uchuje si\u0119 w\u00a0S\u0142owo Bo\u017ce i\u00a0karmione jest sakramentami. Samo S\u0142owo Bo\u017ce jawi si\u0119 nam jako g\u0142\u0119boko powi\u0105zane z\u00a0sakramentami, zw\u0142aszcza z\u00a0Eucharysti\u0105(49), wewn\u0105trz jednego, wsp\u00f3lnego sakramentalnego horyzontu Objawienia. Tradycja wschodnia postrzega Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u2013 Cia\u0142o Chrystusa o\u017cywiane Duchem \u015awi\u0119tym \u2013 jako uporz\u0105dkowan\u0105 jedno\u015b\u0107, co wyra\u017ca si\u0119 r\u00f3wnie\u017c na poziomie dar\u00f3w. Skuteczna obecno\u015b\u0107 Ducha w\u00a0sercach wierz\u0105cych (por. Rz 5, 5) jest \u017ar\u00f3d\u0142em tej jedno\u015bci r\u00f3wnie\u017c poprzez to, jak objawiaj\u0105 si\u0119 charyzmaty(50). Charyzmaty udzielone poszczeg\u00f3lnym osobom stanowi\u0105 bowiem cz\u0119\u015b\u0107 tego samego Ko\u015bcio\u0142a, a\u00a0ich przeznaczeniem jest uczynienie \u017cycia Ko\u015bcio\u0142a bardziej intensywnym. Perspektywa taka wy\u0142ania si\u0119 r\u00f3wnie\u017c z\u00a0pism Johna Henry\u2019ego Newmana: \u00abTak te\u017c i\u00a0serce chrze\u015bcijanina winno stanowi\u0107 miniatur\u0119 Ko\u015bcio\u0142a powszechnego, bowiem jeden tylko Duch czyni ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142, a\u00a0z ka\u017cdego jego cz\u0142onka czyni swoj\u0105 \u015awi\u0105tyni\u0119\u00bb(51). Tym bardziej oczywiste wydaje si\u0119, dlaczego nieuprawnione jest jakiekolwiek przeciwstawianie czy traktowanie roz\u0142\u0105cznie dar\u00f3w hierarchicznych i\u00a0dar\u00f3w charyzmatycznych.<\/p>\n

Podsumowuj\u0105c, relacja pomi\u0119dzy darami charyzmatycznymi a\u00a0ko\u015bcieln\u0105 struktur\u0105 sakramentaln\u0105 potwierdza wsp\u00f3\u0142istnienie mi\u0119dzy darami hierarchicznymi \u2013 samymi przez si\u0119 stabilnymi, trwa\u0142ymi i\u00a0nieodwo\u0142alnymi \u2013 a\u00a0darami charyzmatycznymi. I\u00a0cho\u0107 te ostatnie w\u00a0swych formach historycznych nie s\u0105 zagwarantowane na zawsze(52), to wymiar charyzmatyczny nigdy nie mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107 w\u00a0\u017cyciu ani w\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n

To\u017csamo\u015b\u0107 dar\u00f3w hierarchicznych<\/p>\n

14. Je\u015bli chodzi o\u00a0u\u015bwi\u0119cenie ka\u017cdego cz\u0142onka Ludu Bo\u017cego i\u00a0misj\u0119 Ko\u015bcio\u0142a w\u00a0\u015bwiecie, w\u015br\u00f3d r\u00f3\u017cnych dar\u00f3w, \u00abg\u00f3ruje \u0142aska Aposto\u0142\u00f3w, kt\u00f3rych w\u0142adzy sam Duch poddaje r\u00f3wnie\u017c charyzmatyk\u00f3w\u00bb(53). Sam Jezus Chrystus chcia\u0142 istnienia dar\u00f3w hierarchicznych, aby zapewni\u0107 wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 Swemu jedynemu po\u015brednictwu zbawczemu: \u00abAposto\u0142owie zostali ubogaceni przez Chrystusa specjalnym wylaniem Ducha \u015awi\u0119tego zst\u0119puj\u0105cego na nich (por. Dz 1,8, 2,4, J\u00a020,22-23), sami za\u015b przekazali dar duchowy swoim pomocnikom przez na\u0142o\u017cenie r\u0105k (por. 1\u00a0Tm 4,14, 2\u00a0Tm 1,6-7)(54)\u00bb. Dlatego te\u017c przekazanie dar\u00f3w hierarchicznych nale\u017cy przede wszystkim odnie\u015b\u0107 do pe\u0142ni sakramentu kap\u0142a\u0144stwa, udzielanej przez \u015bwi\u0119cenia biskupie, kt\u00f3re \u00abwraz z\u00a0p\u0142yn\u0105c\u0105 z\u00a0nich misj\u0105 u\u015bwi\u0119cania, przynosz\u0105 r\u00f3wnie\u017c funkcje nauczania i\u00a0kierowania, kt\u00f3re jednak ze swojej natury mog\u0105 by\u0107 wykonywane tylko w\u00a0hierarchicznej komunii z\u00a0g\u0142ow\u0105 kolegium i\u00a0z jego cz\u0142onkami\u00bb(55). Dlatego \u00abw osobach biskup\u00f3w, kt\u00f3rych pomocnikami s\u0105 prezbiterzy, obecny jest w\u015br\u00f3d wiernych Pan Jezus Chrystus [\u2026]; za po\u015brednictwem ich zaszczytnego pos\u0142ugiwania g\u0142osi s\u0142owo Bo\u017ce wszystkim narodom, a\u00a0wiernym udziela sakrament\u00f3w wiary. Dzi\u0119ki ich ojcowskiej s\u0142u\u017cbie (por. 1\u00a0Kor 4,15) wciela do swego Cia\u0142a nowe cz\u0142onki przez odrodzenie przychodz\u0105ce z\u00a0g\u00f3ry, wreszcie moc\u0105 ich m\u0105dro\u015bci i\u00a0roztropno\u015bci prowadzi i\u00a0kieruje lud Nowego Testamentu w\u00a0jego w\u0119dr\u00f3wce do wiecznego szcz\u0119\u015bcia\u00bb(56). Wschodnia tradycja chrze\u015bcija\u0144ska, tak \u017cywo zwi\u0105zana z\u00a0Ojcami, odczytuje to wszystko w\u00a0perspektywie swego szczeg\u00f3lnego pojmowania taxis. Wed\u0142ug Bazylego Wielkiego oczywiste jest, \u017ce kap\u0142a\u0144stwo Ko\u015bcio\u0142a jest dzie\u0142em Ducha \u015awi\u0119tego, a\u00a0sam porz\u0105dek (taxis), w\u00a0jakim \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142 wymienia charyzmaty (por. 1\u00a0Kor 12, 28) \u00abjest zgodny z\u00a0tym, jak Duch \u015awi\u0119ty rozdziela dary\u00bb(57), podaj\u0105c jako pierwszy dar Aposto\u0142\u00f3w. Wychodz\u0105c od konsekracji biskupiej, mo\u017cna zrozumie\u0107 r\u00f3wnie\u017c dary hierarchiczne odniesione do pozosta\u0142ych stopni \u015bwi\u0119ce\u0144, a\u00a0wi\u0119c przede wszystkim dary prezbiter\u00f3w, kt\u00f3rzy \u00abwy\u015bwi\u0119cani s\u0105, aby g\u0142osi\u0107 Ewangeli\u0119, by\u0107 pasterzami wiernych i\u00a0sprawowa\u0107 kult Bo\u017cy\u00bb, a\u00a0\u00abpod w\u0142adz\u0105 biskupa u\u015bwi\u0119caj\u0105 powierzon\u0105 sobie cz\u0119\u015b\u0107 trzody Pa\u0144skiej\u00bb i, sami staj\u0105c si\u0119 \u00ab\u017cywymi przyk\u0142adami dla stada powinni przewodzi\u0107 i\u00a0s\u0142u\u017cy\u0107 swej lokalnej wsp\u00f3lnocie\u00bb(58). W\u00a0przypadku biskup\u00f3w i\u00a0prezbiter\u00f3w, w\u00a0sakramencie \u015bwi\u0119ce\u0144 namaszczenie kap\u0142a\u0144skie \u00abupodobnia ich do Chrystusa Kap\u0142ana, tak, i\u017c mog\u0105 dzia\u0142a\u0107 w\u00a0osobie Chrystusa G\u0142owy\u00bb(59). Do nich nale\u017cy jeszcze doda\u0107 dary udzielane diakonom, \u00abna kt\u00f3rych nak\u0142ada si\u0119 r\u0119ce nie dla kap\u0142a\u0144stwa, lecz dla pos\u0142ugi\u00bb; a\u00a0kt\u00f3rzy \u00abumocnieni \u0142ask\u0105 sakramentaln\u0105, s\u0142u\u017c\u0105 Ludowi Bo\u017cemu w\u00a0pos\u0142udze liturgii, s\u0142owa i\u00a0mi\u0142o\u015bci w\u00a0\u0142\u0105czno\u015bci z\u00a0biskupem i\u00a0jego prezbiterami\u00bb(60). Podsumowuj\u0105c, dary hierarchiczne w\u0142a\u015bciwe sakramentowi \u015bwi\u0119ce\u0144, na jego poszczeg\u00f3lnych stopniach, udzielane s\u0105 po to, by w\u00a0Ko\u015bciele jako komunii nie zabrak\u0142o nigdy \u017cadnemu wiernemu obiektywnej oferty \u0142aski w\u00a0sakramentach, normatywnym g\u0142oszeniu S\u0142owa Bo\u017cego i\u00a0opieki duszpasterskiej.<\/p>\n

To\u017csamo\u015b\u0107 dar\u00f3w charyzmatycznych<\/p>\n

15. Je\u015bli poprzez korzystanie z\u00a0dar\u00f3w hierarchicznych zapewniona jest na przestrzeni dziej\u00f3w oferta \u0142aski Chrystusowej na rzecz ca\u0142ego Ludu Bo\u017cego, to wszyscy wierni wezwani s\u0105 do jej przyj\u0119cia i\u00a0udzielenia na\u0144 osobistej odpowiedzi w\u00a0konkretnych uwarunkowaniach swojego \u017cycia. Dary charyzmatyczne s\u0105 zatem w\u00a0spos\u00f3b dowolny rozdzielane przez Ducha \u015awi\u0119tego, aby \u0142aska sakramentalna przynosi\u0142a owoce w\u00a0\u017cyciu chrze\u015bcija\u0144skim, w\u00a0spos\u00f3b zr\u00f3\u017cnicowany i\u00a0na wszystkich jego poziomach. Poniewa\u017c charyzmaty te \u00abs\u0105 bardzo stosowne i\u00a0potrzebne Ko\u015bcio\u0142owi\u00bb(61), to poprzez ich wielorakie bogactwo Lud Bo\u017cy mo\u017ce w\u00a0pe\u0142ni prze\u017cywa\u0107 misj\u0119 ewangelizacyjn\u0105, dostrzegaj\u0105c znaki czas\u00f3w i\u00a0interpretuj\u0105c je w\u00a0\u015bwietle Ewangelii(62). Dary charyzmatyczne pobudzaj\u0105 bowiem wiernych do odpowiedzi na dar zbawienia, w\u00a0pe\u0142nej wolno\u015bci i\u00a0w spos\u00f3b dostosowany do czas\u00f3w, i\u00a0uczynienia z\u00a0siebie daru mi\u0142o\u015bci dla innych oraz autentycznego \u015bwiadczenia o\u00a0Ewangelii wobec wszystkich ludzi.<\/p>\n

Wsp\u00f3\u0142uczestnictwo w\u00a0darach charyzmatycznych<\/p>\n

16. W\u00a0tym kontek\u015bcie warto przypomnie\u0107, jak bardzo mog\u0105 r\u00f3\u017cni\u0107 si\u0119 mi\u0119dzy sob\u0105 dary charyzmatyczne, nie tylko ze wzgl\u0119du na szczeg\u00f3lny charakter ka\u017cdego z\u00a0nich, ale tak\u017ce na ich zasi\u0119g we wsp\u00f3lnocie Ko\u015bcio\u0142a. I\u00a0cho\u0107 dary charyzmatyczne \u00abotrzymuj\u0105 poszczeg\u00f3lne osoby, mog\u0105 uczestniczy\u0107 w\u00a0nich tak\u017ce inni i\u00a0w ten spos\u00f3b zachowuje si\u0119 ich ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 w\u00a0czasie jako cenne i\u00a0\u017cywe dziedzictwo, tworz\u0105ce pomi\u0119dzy lud\u017ami szczeg\u00f3lne pokrewie\u0144stwo duchowe\u00bb(63). Relacja mi\u0119dzy charakterem osobowym charyzmatu a\u00a0mo\u017cliwo\u015bci\u0105 w\u00a0nim uczestnictwa wyra\u017ca element decyduj\u0105cy o\u00a0jego dynamice, jako \u017ce dotyczy relacji, jaka we wsp\u00f3lnocie Ko\u015bcio\u0142a \u0142\u0105czy ze sob\u0105 zawsze osob\u0119 i\u00a0wsp\u00f3lnot\u0119(64). Dary charyzmatyczne, w\u00a0ich praktykowaniu mog\u0105 rodzi\u0107 blisko\u015b\u0107, pokrewie\u0144stwo i\u00a0wi\u0119zi duchowe, poprzez kt\u00f3re w\u00a0bogactwie charyzmatu \u2013 poczynaj\u0105c od osoby za\u0142o\u017cyciela \u2013 mog\u0105 uczestniczy\u0107 i\u00a0kt\u00f3re mog\u0105 pog\u0142\u0119bia\u0107 inni, tworz\u0105c w\u00a0ten spos\u00f3b prawdziwe rodziny duchowe. Zrzeszenia ko\u015bcielne w\u00a0swych rozmaitych formach ukazuj\u0105 si\u0119 zatem jako dzielenie dar\u00f3w charyzmatycznych. Ruchy ko\u015bcielne i\u00a0nowe wsp\u00f3lnoty ukazuj\u0105, jak pewien okre\u015blony charyzmat oryginalny mo\u017ce skupia\u0107 wok\u00f3\u0142 siebie wiernych i\u00a0pomaga\u0107 im w\u00a0pe\u0142nym prze\u017cywaniu swojego powo\u0142ania chrze\u015bcija\u0144skiego i\u00a0swego stanu \u017cycia w\u00a0s\u0142u\u017cbie misji ko\u015bcielnej. Konkretne i\u00a0historyczne formy takiego wsp\u00f3\u0142uczestnictwa mog\u0105 by\u0107 zr\u00f3\u017cnicowane. Z\u00a0tego powodu z\u00a0jednego pierwotnego charyzmatu za\u0142o\u017cycielskiego, jak \u015bwiadczy o\u00a0tym historia duchowo\u015bci, mog\u0105 wyrasta\u0107 r\u00f3\u017cne instytuty.<\/p>\n

Uznanie przez w\u0142adze Ko\u015bcio\u0142a<\/p>\n

17. Po\u015br\u00f3d dar\u00f3w charyzmatycznych, kt\u00f3re Duch \u015awi\u0119ty rozdziela jak chce, jest bardzo wiele dar\u00f3w przyjmowanych i\u00a0prze\u017cywanych przez ludzi w\u00a0ramach wsp\u00f3lnoty chrze\u015bcija\u0144skiej, kt\u00f3re nie wymagaj\u0105 szczeg\u00f3lnych uregulowa\u0144. Natomiast kiedy dar charyzmatyczny pojawia si\u0119 jako \u00abcharyzmat oryginalny\u00bb czy \u00abza\u0142o\u017cycielski\u00bb, w\u00f3wczas musi by\u0107 w\u00a0odr\u0119bny spos\u00f3b uznany, aby jego bogactwo mog\u0142o w\u0142a\u015bciwie rozwin\u0105\u0107 si\u0119 we wsp\u00f3lnocie ko\u015bcielnej i\u00a0by\u0107 wiernie przekazywane w\u00a0czasie. St\u0105d pojawia si\u0119 kluczowe zadanie rozeznania, kt\u00f3re spoczywa na w\u0142adzy ko\u015bcielnej(65). Uznanie autentyczno\u015bci charyzmatu nie zawsze jest zadaniem \u0142atwym, ale jest to powinno\u015b\u0107, do kt\u00f3rej zobowi\u0105zani s\u0105 Pasterze. Wierni maj\u0105 bowiem \u00abprawo to tego, by otrzyma\u0107 od swoich Pasterzy zapewnienie o\u00a0autentyczno\u015bci charyzmat\u00f3w i\u00a0wiarygodno\u015bci tych, kt\u00f3rzy zostali nimi obdarzeni\u00bb(66). W\u00a0tym celu w\u0142adze winny by\u0107 \u015bwiadome rzeczywistej nieprzewidywalno\u015bci charyzmat\u00f3w wzbudzanych przez Ducha \u015awi\u0119tego i\u00a0ocenia\u0107 ich znaczenie wed\u0142ug regu\u0142y wiary, w\u00a0perspektywie budowania Ko\u015bcio\u0142a(67). Jest to proces, kt\u00f3ry rozci\u0105ga si\u0119 w\u00a0czasie i\u00a0wymaga odpowiednich etap\u00f3w potwierdzenia, poprzez powa\u017cne rozeznanie, a\u017c do ko\u015bcielnego uznania autentyczno\u015bci charyzmatu. Zrzeszenie wiernych, kt\u00f3re rodzi si\u0119 z\u00a0charyzmatu, tak\u017ce musi mie\u0107 odpowiedni czas na do\u015bwiadczenie i\u00a0okrzepni\u0119cie, wykraczaj\u0105cy poza entuzjazm pocz\u0105tk\u00f3w, a\u00a0pozwalaj\u0105cy na uzyskanie trwa\u0142ej konfiguracji. Na ca\u0142ej drodze weryfikacji w\u0142adze Ko\u015bcio\u0142a winny \u017cyczliwie towarzyszy\u0107 nowo powsta\u0142emu zrzeszeniu. Chodzi o\u00a0to, by nigdy nie zabrak\u0142o mu towarzyszenia ze strony pasterzy, poniewa\u017c w\u00a0Ko\u015bciele nigdy nie powinno brakowa\u0107 ojcowskiego podej\u015bcia tych, kt\u00f3rzy s\u0105 namiestnikami Dobrego Pasterza, kt\u00f3rego troskliwa mi\u0142o\u015b\u0107 nigdy nie przestaje towarzyszy\u0107 swej owczarni.<\/p>\n

Kryteria rozeznawania dar\u00f3w charyzmatycznych<\/p>\n

18. W\u00a0tym kontek\u015bcie mo\u017cna przywo\u0142a\u0107 kilka kryteri\u00f3w rozeznawania dar\u00f3w charyzmatycznych w\u00a0odniesieniu do zrzesze\u0144 ko\u015bcielnych, na kt\u00f3re w\u00a0ostatnich latach zwr\u00f3ci\u0142o uwag\u0119 Magisterium Ko\u015bcio\u0142a. Kryteria te s\u0142u\u017c\u0105 rozpoznaniu prawdziwie eklezjalnego charakteru charyzmat\u00f3w.<\/p>\n

a) Prymat powo\u0142ania ka\u017cdego chrze\u015bcijanina do \u015bwi\u0119to\u015bci. Wszelka rzeczywisto\u015b\u0107, rodz\u0105ca si\u0119 z\u00a0uczestnictwa w\u00a0prawdziwym charyzmacie, zawsze powinna by\u0107 narz\u0119dziem s\u0142u\u017c\u0105cym \u015bwi\u0119to\u015bci w\u00a0Ko\u015bciele, a\u00a0zatem pomna\u017caniu mi\u0142o\u015bci i\u00a0prawdziwemu d\u0105\u017ceniu do doskona\u0142o\u015bci mi\u0142o\u015bci(68).<\/p>\n

b) Zaanga\u017cowanie w\u00a0misyjne g\u0142oszenie Ewangelii. Prawdziwe charyzmaty s\u0105 to \u00abdary Ducha w\u0142\u0105czone w\u00a0cia\u0142o Ko\u015bcio\u0142a, skierowane ku centrum, kt\u00f3rym jest Chrystus, sk\u0105d si\u0119 rozchodz\u0105 jako bodziec dla ewangelizacji\u00bb(69). W\u00a0ten spos\u00f3b powinny one urzeczywistnia\u0107 \u00abzgodno\u015b\u0107 z\u00a0apostolskim celem Ko\u015bcio\u0142a\u00bb, ukazuj\u0105c wyra\u017anie \u00abzaanga\u017cowanie misyjne staj\u0105c si\u0119 w\u00a0coraz wi\u0119kszym stopniu podmiotem nowej ewangelizacji\u00bb(70).<\/p>\n

c) Wyznanie wiary katolickiej. Prze\u017cywanie charyzmatu winno by\u0107 przestrzeni\u0105 wychowania do wiary \u00abwyra\u017caj\u0105cej si\u0119 w\u00a0tym, \u017ce przyj\u0119cie i\u00a0przepowiadanie prawdy o\u00a0Chrystusie, Ko\u015bciele i\u00a0cz\u0142owieku odbywa si\u0119 zgodnie z\u00a0jej autentyczn\u0105 interpretacj\u0105 Nauczycielskiego Urz\u0119du Ko\u015bcio\u0142a\u00bb(71); dlatego trzeba unika\u0107 wykraczania \u00abpoza (proagon) nauk\u0119 Ko\u015bcio\u0142a i\u00a0wsp\u00f3lnot\u0119 ko\u015bcieln\u0105\u00bb; gdy\u017c je\u015bli \u00ab nie trwamy w\u00a0nich, nie jeste\u015bmy zjednoczeni z\u00a0Bogiem Jezusa Chrystusa (por. 2\u00a0J 9)\u00bb(72).<\/p>\n

d) \u015awiadectwo rzeczywistej komunii z\u00a0ca\u0142ym Ko\u015bcio\u0142em. Wi\u0105\u017ce si\u0119 z\u00a0tym \u00absynowskie odniesienie do papie\u017ca, kt\u00f3ry jest trwa\u0142ym i\u00a0widzialnym \u017ar\u00f3d\u0142em jedno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a powszechnego i\u00a0do biskupa, b\u0119d\u0105cego \u201ewidzialnym \u017ar\u00f3d\u0142em i\u00a0fundamentem jedno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a partykularnego\u201d\u00bb(73). Z\u00a0tego za\u015b wynika okazywanie \u00ablojalnej gotowo\u015bci do przyjmowania ich nauki i\u00a0pasterskich zalece\u0144\u00bb(74), jak r\u00f3wnie\u017c \u00abgotowo\u015bci uczestniczenia w\u00a0przedsi\u0119wzi\u0119ciach i\u00a0dzia\u0142aniach Ko\u015bcio\u0142a zar\u00f3wno na szczeblu lokalnym, jak krajowym i\u00a0mi\u0119dzynarodowym; zaanga\u017cowanie w\u00a0dziedzinie katechezy i\u00a0pedagogiczne umiej\u0119tno\u015bci w\u00a0wychowywaniu chrze\u015bcijan\u00bb(75).<\/p>\n

e) Uznanie i\u00a0szacunek dla wzajemnej komplementarno\u015bci innych komponent\u00f3w charyzmatycznych w\u00a0Ko\u015bciele. Z\u00a0tego wyp\u0142ywa wzajemna gotowo\u015b\u0107 do wsp\u00f3\u0142pracy(76). W\u00a0istocie, \u00abjasnym znakiem autentyczno\u015bci jakiego\u015b charyzmatu jest jego eklezjalno\u015b\u0107, jego zdolno\u015b\u0107 do harmonijnego w\u0142\u0105czenia si\u0119 w\u00a0\u017cycie \u015bwi\u0119tego Ludu Bo\u017cego dla dobra wszystkich. Autentyczna nowo\u015b\u0107 wzbudzona przez Ducha nie potrzebuje rzuca\u0107 cienia na inne duchowo\u015bci i\u00a0dary, aby potwierdzi\u0107 sam\u0105 siebie\u00bb(77).<\/p>\n

f) Akceptacja czasu pr\u00f3by w\u00a0rozpoznawaniu charyzmat\u00f3w. Ze wzgl\u0119du na to, \u017ce dar charyzmatyczny mo\u017ce nie\u015b\u0107 ze sob\u0105 \u00abpewien \u0142adunek nowo\u015bci w\u00a0duchowym \u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ra na pocz\u0105tku mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 niewygodna\u00bb, kryterium jego autentyczno\u015bci b\u0119dzie objawia\u0107 si\u0119 w\u00a0postaci \u00abpokory w\u00a0znoszeniu przeciwno\u015bci. W\u0142a\u015bciwe za\u015b por\u00f3wnywanie autentycznego charyzmatu z\u00a0nowymi aspektami rzeczywisto\u015bci i\u00a0z utrapieniami ducha wnosi pewien sta\u0142y, historyczny zwi\u0105zek charyzmatu z\u00a0Krzy\u017cem,\u00bb(78). Pojawienie si\u0119 ewentualnych napi\u0119\u0107 wymaga od wszystkich postawy wi\u0119kszej mi\u0142o\u015bci, dla dobra wsp\u00f3lnoty i\u00a0coraz g\u0142\u0119bszej jedno\u015bci eklezjalnej.<\/p>\n

g) Obecno\u015b\u0107 dar\u00f3w duchowych takich jak mi\u0142o\u015b\u0107, rado\u015b\u0107, pok\u00f3j i\u00a0cz\u0142owiecze\u0144stwo (por. Ga 5, 22); \u00abgorliwe \u017cycie \u017cyciem Ko\u015bcio\u0142a\u00bb(79), wi\u0119ksze \u017cywe zaanga\u017cowanie w\u00a0\u00abs\u0142uchanie i\u00a0rozwa\u017canie S\u0142owa Bo\u017cego\u00bb(80); \u00abo\u017cywienie umi\u0142owania modlitwy, kontemplacji, \u017cycia liturgicznego i\u00a0sakramentalnego; dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz wzrostu powo\u0142a\u0144 do chrze\u015bcija\u0144skiego ma\u0142\u017ce\u0144stwa, do sakramentalnego kap\u0142a\u0144stwa i\u00a0do \u017cycia konsekrowanego\u00bb(81).<\/p>\n

h) Wymiar spo\u0142eczny ewangelizacji. Nale\u017cy zauwa\u017cy\u0107, \u017ce o\u017cywiana mi\u0142o\u015bci\u0105, \u00abKerygma posiada nieuchronnie tre\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105: w\u00a0samym sercu Ewangelii znajduje si\u0119 \u017cycie wsp\u00f3lnotowe i\u00a0zaanga\u017cowanie si\u0119 na rzecz innych\u00bb(82). W\u00a0tym kryterium rozeznawania, kt\u00f3re nie odnosi si\u0119 jedynie do \u015bwieckich form \u017cycia w\u00a0Ko\u015bciele, podkre\u015bla si\u0119 nie tylko konieczno\u015b\u0107 bycia \u00ab\u017cywym \u015bwiadectwem uczestnictwa i\u00a0solidarno\u015bci\u00bb ale tak\u017ce sprzyjania \u00abumacnianiu w\u00a0nim zasad sprawiedliwo\u015bci i\u00a0braterstwa\u00bb(83). Wa\u017cne jest pod tym wzgl\u0119dem \u00abpobudzenie do chrze\u015bcija\u0144skiej obecno\u015bci w\u00a0r\u00f3\u017cnych \u015brodowiskach spo\u0142ecznych i\u00a0udzia\u0142 w\u00a0organizowaniu i\u00a0animacji dzie\u0142 charytatywnych, kulturalnych i\u00a0duchowych; duch wyrzeczenia i\u00a0powr\u00f3t do ewangelicznego ub\u00f3stwa jako do \u017ar\u00f3d\u0142a wspania\u0142omy\u015blnej mi\u0142o\u015bci wszystkich ludzi\u00bb(84). Decyduj\u0105c\u0105 rol\u0119 ma tutaj odniesienie do spo\u0142ecznego nauczania Ko\u015bcio\u0142a(85). A\u00a0w szczeg\u00f3lno\u015bci \u00abz naszej wiary w\u00a0Chrystusa, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 ubogim, b\u0119d\u0105c zawsze blisko ubogich i\u00a0wykluczonych, wyp\u0142ywa troska o\u00a0integralny rozw\u00f3j os\u00f3b najbardziej opuszczonych przez spo\u0142ecze\u0144stwo\u00bb(86), kt\u00f3rej nie mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107 w\u00a0prawdziwej wsp\u00f3lnocie ko\u015bcielnej.<\/p>\n

V. RELACJA POMI\u0118DZY DARAMI HIERARCHICZNYMI A CHARYZMATYCZNYMI W PRAKTYCE KO\u015aCIO\u0141A<\/p>\n

\n
\n

19. Na koniec nale\u017cy om\u00f3wi\u0107 kilka element\u00f3w konkretnej praktyki ko\u015bcielnej dotycz\u0105cej relacji pomi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0darami charyzmatycznymi, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 w\u00a0formie zrzesze\u0144 charyzmatycznych w\u00a0obr\u0119bie wsp\u00f3lnoty ko\u015bcielnej.
\nWzajemne odniesienie<\/p>\n

20. Przede wszystkim praktyka dobrych relacji pomi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi darami w\u00a0Ko\u015bciele wymaga skutecznego wprowadzenia zrzesze\u0144 charyzmatycznych w\u00a0\u017cycie duszpasterskie Ko\u015bcio\u0142\u00f3w partykularnych. Wymaga to nade wszystko, aby r\u00f3\u017cne zrzeszenia uzna\u0142y w\u0142adz\u0119 pasterzy Ko\u015bcio\u0142a jako cz\u0119\u015b\u0107 swojego \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego, ze szczerym pragnieniem bycia przez t\u0119 w\u0142adz\u0119 uznanymi, przyj\u0119tymi i, je\u015bli potrzeba, oczyszczonymi, oddaj\u0105c si\u0119 na s\u0142u\u017cb\u0119 misji eklezjalnej. Z\u00a0drugiej za\u015b strony ci, kt\u00f3rzy s\u0142u\u017c\u0105 darami hierarchicznymi, rozpoznaj\u0105c i\u00a0towarzysz\u0105c charyzmatom, winni z\u00a0serdeczn\u0105 otwarto\u015bci\u0105 przyj\u0105\u0107 to, co Duch budzi we wsp\u00f3lnocie ko\u015bcielnej, uwzgl\u0119dniaj\u0105c to w\u00a0dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej i\u00a0podkre\u015blaj\u0105c znaczenie charyzmat\u00f3w jako rzeczywistego bogactwa dla dobra wszystkich ludzi.<\/p>\n

Dary charyzmatyczne w\u00a0Ko\u015bciele powszechnym i\u00a0partykularnym.<\/p>\n

21. W\u00a0zwi\u0105zku z\u00a0rozpowszechnianiem si\u0119 i\u00a0specyfik\u0105 zrzesze\u0144 charyzmatycznych nale\u017cy mie\u0107 na uwadze kluczowy i\u00a0fundamentalny stosunek pomi\u0119dzy Ko\u015bcio\u0142em powszechnym a\u00a0Ko\u015bcio\u0142ami partykularnymi. Trzeba tutaj podkre\u015bli\u0107, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 Chrystusowy, jak to wyznajemy w\u00a0Symbolu Apostolskim, jest \u00abKo\u015bcio\u0142em powszechnym, kt\u00f3ry mo\u017cna nazwa\u0107 powszechn\u0105 wsp\u00f3lnot\u0105 uczni\u00f3w Pana, uobecniaj\u0105c\u0105 si\u0119 i\u00a0dzia\u0142aj\u0105c\u0105 po\u015br\u00f3d r\u00f3\u017cnych os\u00f3b, grup, czas\u00f3w i\u00a0miejsc\u00bb(87). Wymiar partykularny jest zatem wpisany w\u00a0wymiar powszechny i\u00a0na odwr\u00f3t. Pomi\u0119dzy Ko\u015bcio\u0142em partykularnym a\u00a0Ko\u015bcio\u0142em powszechnym istnieje stosunek \u00abwzajemnego przenikania si\u0119\u00bb(88). Dary hierarchiczne w\u0142a\u015bciwe Nast\u0119pcy \u015bw. Piotra gwarantuj\u0105 i\u00a0sprzyjaj\u0105 immanentnej obecno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a powszechnego w\u00a0Ko\u015bcio\u0142ach lokalnych; podobnie te\u017c urz\u0105d apostolski ka\u017cdego biskupa nie jest ograniczony do jego diecezji, ale jego powo\u0142aniem jest s\u0142u\u017cba w\u00a0ca\u0142ym Ko\u015bciele poprzez serdeczn\u0105 i\u00a0rzeczywist\u0105 kolegialno\u015b\u0107, ale przede wszystkim poprzez komuni\u0119 z\u00a0centrum unitatis Ecclesiae, kt\u00f3rym jest Biskup Rzymu. Jako \u00abNast\u0119pca Piotra, jest on trwa\u0142ym i\u00a0widzialnym \u017ar\u00f3d\u0142em i\u00a0fundamentem jedno\u015bci zar\u00f3wno kolegium biskup\u00f3w, jak wszystkich wiernych. Poszczeg\u00f3lni za\u015b biskupi s\u0105 widzialnym \u017ar\u00f3d\u0142em i\u00a0fundamentem jedno\u015bci w\u00a0Ko\u015bcio\u0142ach partykularnych, uformowanych na wz\u00f3r Ko\u015bcio\u0142a powszechnego, w\u00a0kt\u00f3rych istnieje i\u00a0z kt\u00f3rych si\u0119 sk\u0142ada jeden i\u00a0jedyny Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki\u00bb(89). Z\u00a0tego wynika, \u017ce w\u00a0ka\u017cdym Ko\u015bciele partykularnym \u00abprawdziwie jest obecny i\u00a0dzia\u0142a jeden, \u015bwi\u0119ty, katolicki i\u00a0apostolski Ko\u015bci\u00f3\u0142 Chrystusa\u00bb(90). Dlatego odniesienie do w\u0142adzy Nast\u0119pcy \u015bw. Piotra \u2013 komunia cum Petro et sub Petro \u2013 jest konstytutywnym elementem ka\u017cdego Ko\u015bcio\u0142a lokalnego(91).<\/p>\n

W\u00a0ten spos\u00f3b okre\u015blone zosta\u0142y podstawy wzajemnych relacji dar\u00f3w hierarchicznych i\u00a0charyzmatycznych w\u00a0ramach relacji pomi\u0119dzy Ko\u015bcio\u0142em powszechnym a\u00a0Ko\u015bcio\u0142em partykularnym. Dary charyzmatyczne s\u0105 bowiem z\u00a0jednej strony dane ca\u0142emu Ko\u015bcio\u0142owi; z\u00a0drugiej strony, dynamika tych dar\u00f3w mo\u017ce by\u0107 realizowana jedynie w\u00a0s\u0142u\u017cbie konkretnej diecezji, kt\u00f3ra jest \u00abcz\u0119\u015bci\u0105 Ludu Bo\u017cego, powierzon\u0105 pasterskiej pieczy biskupa wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cego z\u00a0prezbiterium\u00bb(92). W\u00a0tym kontek\u015bcie warto przypomnie\u0107 miejsce \u017cycia konsekrowanego, kt\u00f3re nie jest przecie\u017c form\u0105 zewn\u0119trzn\u0105 lub niezale\u017cn\u0105 od \u017cycia Ko\u015bcio\u0142a lokalnego, ale stanowi jedyny w\u00a0swoim rodzaju, naznaczony ewangelicznym radykalizmem, spos\u00f3b bogatej w\u00a0szczeg\u00f3lne dary obecno\u015bci wewn\u0105trz Ko\u015bcio\u0142a. Tradycyjna instytucja egzempcji, odnosz\u0105ca si\u0119 do wielu instytut\u00f3w \u017cycia konsekrowanego(93), nie oznacza przestrzeni jakiej\u015b abstrakcyjnej nadterytorialno\u015bci, ani te\u017c \u017ale rozumianej autonomii, a\u00a0raczej g\u0142\u0119bsz\u0105 interakcj\u0119 pomi\u0119dzy wymiarem powszechnym a\u00a0partykularnym Ko\u015bcio\u0142a(94). Analogicznie, nowe instytuty charyzmatyczne, je\u015bli posiadaj\u0105 charakter ponaddiecezjalny, nie powinny uwa\u017ca\u0107 siebie za ca\u0142kowicie autonomiczne w\u00a0stosunku do Ko\u015bcio\u0142a partykularnego, a\u00a0raczej winny go ubogaca\u0107 i\u00a0s\u0142u\u017cy\u0107 mu swoim szczeg\u00f3lnym charakterem wykraczaj\u0105cym poza granic\u0119 jednej diecezji.<\/p>\n

Dary charyzmatyczne i\u00a0stany \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego<\/p>\n

22. Dary charyzmatyczne udzielane przez Ducha \u015awi\u0119tego mo\u017cna rozpatrywa\u0107 w\u00a0kontek\u015bcie wszystkich szczebli wsp\u00f3lnoty ko\u015bcielnej, tak w\u00a0odniesieniu do Sakrament\u00f3w, jak r\u00f3wnie\u017c do S\u0142owa Bo\u017cego. Ze wzgl\u0119du na swoje szczeg\u00f3lne cechy umo\u017cliwiaj\u0105 bardziej owocn\u0105 realizacj\u0119 zada\u0144 wynikaj\u0105cych z\u00a0Chrztu, Bierzmowania, Ma\u0142\u017ce\u0144stwa i\u00a0Kap\u0142a\u0144stwa, ale tak\u017ce pozwalaj\u0105 na lepsze duchowe pojmowanie Tradycji Apostolskiej, kt\u00f3ra poza studiowaniem i\u00a0przepowiadaniem przez tych, kt\u00f3rzy obdarzeni zostali charisma veritatis certum(95), mo\u017ce by\u0107 zg\u0142\u0119biana \u00abdzi\u0119ki g\u0142\u0119bokiemu pojmowaniu prze\u017cywanych spraw duchowych\u00bb(96). W\u00a0tym uj\u0119ciu przydatne b\u0119dzie przedstawienie podstawowych zagadnie\u0144 zwi\u0105zanych z\u00a0relacj\u0105 pomi\u0119dzy darami charyzmatycznymi i\u00a0r\u00f3\u017cnymi stanami \u017cycia, ze szczeg\u00f3lnym uwzgl\u0119dnieniem kap\u0142a\u0144stwa powszechnego Ludu Bo\u017cego i\u00a0kap\u0142a\u0144stwa s\u0142u\u017cebnego, kt\u00f3re \u00abcho\u0107 r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 istot\u0105 a\u00a0nie stopniem tylko, s\u0105 sobie jednak wzajemnie przyporz\u0105dkowane, jedno i\u00a0drugie bowiem we w\u0142a\u015bciwy sobie spos\u00f3b uczestniczy w\u00a0jednym kap\u0142a\u0144stwie Chrystusowym\u00bb(97). Chodzi bowiem o\u00a0\u00abdwa sposoby uczestnictwa w\u00a0jedynym kap\u0142a\u0144stwie Chrystusa, w\u00a0kt\u00f3rym istniej\u0105 dwa wymiary, \u0142\u0105cz\u0105ce si\u0119 w\u00a0akcie najwy\u017cszej ofiary na Krzy\u017cu\u00bb(98).<\/p>\n

a) Przede wszystkim trzeba uzna\u0107 dobro rozmaitych charyzmat\u00f3w, kt\u00f3re po\u015br\u00f3d wiernych daj\u0105 pocz\u0105tek zrzeszeniom eklezjalnym, powo\u0142anym do pomna\u017cania owoc\u00f3w \u0142aski sakramentalnej pod kierownictwem prawowitych pasterzy. S\u0105 one autentyczn\u0105 mo\u017cliwo\u015bci\u0105 by prze\u017cywa\u0107 i\u00a0rozwija\u0107 swoje powo\u0142anie chrze\u015bcija\u0144skie(99). Te dary charyzmatyczne pozwalaj\u0105 wiernym na prze\u017cywanie w\u00a0codziennej egzystencji kap\u0142a\u0144stwa powszechnego Ludu Bo\u017cego: jak \u00abuczniowie Chrystusa, trwaj\u0105c na modlitwie i\u00a0chwal\u0105c wsp\u00f3lnie Boga (por. Dz 2,42-47), samych siebie maj\u0105 sk\u0142ada\u0107 jako ofiar\u0119 \u017cyw\u0105, \u015bwi\u0119t\u0105, mi\u0142\u0105 Bogu (por. Rz 12,1), na ca\u0142ej ziemi g\u0142osi\u0107 \u015bwiadectwo o\u00a0Chrystusie, a\u00a0tym kt\u00f3rzy si\u0119 tego domagaj\u0105, uzasadnia\u0107 nadziej\u0119 \u017cycia wiecznego, kt\u00f3ra jest w\u00a0nich (por. 1\u00a0P 3,15)\u00bb(100). W\u00a0tym porz\u0105dku maj\u0105 swoje miejsce r\u00f3wnie\u017c te zrzeszenia eklezjalne, kt\u00f3rych znaczenie okazuje si\u0119 szczeg\u00f3lnie wa\u017cne dla \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego w\u00a0ma\u0142\u017ce\u0144stwie, mog\u0105 one bowiem skutecznie umacnia\u0107 \u201epoprzez nauczanie i\u00a0dzia\u0142alno\u015b\u0107 praktyczn\u0105\u2026 oraz formowa\u0107 do \u017cycia rodzinnego, spo\u0142ecznego i\u00a0apostolskiego\u00bb(101).<\/p>\n

b) R\u00f3wnie\u017c kap\u0142ani mog\u0105 znale\u017a\u0107 w\u00a0uczestnictwie w\u00a0instytucie charyzmatycznym czy to odwo\u0142anie do znaczenia swojego Chrztu, poprzez kt\u00f3ry stali si\u0119 dzie\u0107mi Bo\u017cymi, jak i\u00a0swego powo\u0142ania i\u00a0specyficznej misji. Wierny, kt\u00f3ry przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia, mo\u017ce znale\u017a\u0107 w\u00a0danym zrzeszeniu eklezjalnym si\u0142\u0119 i\u00a0pomoc, aby dog\u0142\u0119bnie \u017cy\u0107 tym, czego od niego wymaga jego szczeg\u00f3lna pos\u0142uga czy to wobec ca\u0142ego Ludu Bo\u017cego, a\u00a0zw\u0142aszcza tej jego cz\u0119\u015bci, kt\u00f3ra jest jemu powierzona, ale tak\u017ce w\u00a0odniesieniu do szczerego pos\u0142usze\u0144stwa nale\u017cnego swemu ordynariuszowi(102). Podobne podej\u015bcie odnosi si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do kandydat\u00f3w do kap\u0142a\u0144stwa wywodz\u0105cych si\u0119 ze zrzesze\u0144 eklezjalnych, tak jak to zosta\u0142o potwierdzone w\u00a0Adhortacji posynodalnej Pastores dabo vobis(103). W\u00a0tym przypadku stosunek powinien wyra\u017ca\u0107 si\u0119 w\u00a0prawdziwym przyj\u0119ciu w\u0142a\u015bciwej sobie formacji i\u00a0wniesieniu do\u0144 bogactwa p\u0142yn\u0105cego z\u00a0charyzmatu. Wreszcie, kap\u0142an mo\u017ce zaoferowa\u0107 zrzeszeniu eklezjalnemu pomoc duszpastersk\u0105, zgodnie ze specyfik\u0105 ruchu, przy zachowaniu zasad przewidzianych w\u00a0komunii eklezjalnej kap\u0142an\u00f3w zgodnie z\u00a0inkardynacj\u0105(104) i\u00a0w pos\u0142usze\u0144stwie w\u0142asnemu ordynariuszowi(105).<\/p>\n

c) Wk\u0142ad daru charyzmatycznego do kap\u0142a\u0144stwa chrzcielnego i\u00a0kap\u0142a\u0144stwa s\u0142u\u017cebnego jest wyra\u017cony wyrazi\u015bcie w\u00a0\u017cyciu konsekrowanym \u2013\u00a0ono to bowiem, w\u00a0swojej istocie, wpisuje si\u0119 w\u00a0wymiar charyzmatyczny Ko\u015bcio\u0142a(106). Charyzmat ten \u2013 przez kt\u00f3ry dokonuje si\u0119 \u00abszczeg\u00f3lne upodobnienie do Chrystusa czystego, ubogiego i\u00a0pos\u0142usznego\u00bb(107) w\u00a0sta\u0142ej i\u00a0trwa\u0142ej formie \u017cycia(108) poprzez \u015blubowanie praktykowania rad ewangelicznych \u2013 jest udzielany, aby \u00abm\u00f3c otrzyma\u0107 obfitsze owoce \u0142aski chrztu\u00bb(109). Duchowo\u015b\u0107 instytut\u00f3w \u017cycia konsekrowanego mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 tak dla wiernych \u015bwieckich, jak te\u017c dla prezbiter\u00f3w, wa\u017cnym \u017ar\u00f3d\u0142em tre\u015bci s\u0142u\u017c\u0105cych realizacji swojego w\u0142asnego powo\u0142ania. Nierzadko te\u017c cz\u0142onkowie instytut\u00f3w \u017cycia konsekrowanego za konieczn\u0105 zgod\u0105 swoich prze\u0142o\u017conych(110) w\u00a0relacjach z\u00a0nowymi zrzeszeniami mog\u0105 odnale\u017a\u0107 wa\u017cne wsparcie w\u00a0realizacji w\u0142asnego szczeg\u00f3lnego powo\u0142ania oraz ofiarowa\u0107 im ze swojej strony \u00abradosne, wierne i\u00a0charyzmatyczne \u015bwiadectwo \u017cycia konsekrowanego\u00bb, przyczyniaj\u0105c si\u0119 w\u00a0ten spos\u00f3b do \u00abwzajemnego ubogacenia\u00bb(111).<\/p>\n

d) Wreszcie znamienne jest to, \u017ce duch rad ewangelicznych jest zalecany przez Magisterium tak\u017ce ka\u017cdemu kap\u0142anowi(112). R\u00f3wnie\u017c celibat wymagany od prezbiter\u00f3w w\u00a0tradycji \u0142aci\u0144skiej(113) pozostaje wyra\u017anie w\u00a0zgodzie z\u00a0darem charyzmatycznym; jego podstawow\u0105 racj\u0105 nie jest funkcjonalno\u015b\u0107, ale \u00abwyra\u017ca on szczeg\u00f3lne upodobnienie stylu \u017cycia kap\u0142ana do samego Chrystusa\u00bb(114), w\u00a0kt\u00f3rym przejawia si\u0119 pe\u0142ne oddanie siebie na s\u0142u\u017cb\u0119 misji powierzonej w\u00a0sakramencie kap\u0142a\u0144stwa(115).<\/p>\n

Formy uznawania przez Ko\u015bci\u00f3\u0142<\/p>\n

23. Celem niniejszego dokumentu jest wyja\u015bnienie miejsca nowych zrzesze\u0144 eklezjalnych w\u00a0teologii i\u00a0eklezjologii, poczynaj\u0105c od stosunku pomi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi, w\u00a0celu u\u0142atwienia konkretnego okre\u015blenia stosownych zasad s\u0142u\u017c\u0105cych uznawaniu ich przez Ko\u015bci\u00f3\u0142. Kodeks Prawa Kanonicznego przewiduje wiele form prawnych uznawania nowych form eklezjalnych zwi\u0105zanych z\u00a0darami charyzmatycznymi. Formy te winny by\u0107 uwa\u017cnie rozwa\u017cone(116), aby unikn\u0105\u0107 sytuacji, w\u00a0kt\u00f3rych nie b\u0119d\u0105 nale\u017cycie uwzgl\u0119dniane podstawowe zasady prawa czy te\u017c rodzaj i\u00a0specyfika ruchu charyzmatycznego.<\/p>\n

Z\u00a0punktu widzenia relacji pomi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi trzeba koniecznie zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na dwa podstawowe kryteria, kt\u00f3re powinny by\u0107 traktowane \u0142\u0105cznie: a) poszanowanie specyfiki charyzmatycznej poszczeg\u00f3lnych zrzesze\u0144 eklezjalnych, tak aby unikn\u0105\u0107 ciasnych form prawnych mog\u0105cych zaszkodzi\u0107 tej nowo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 dany ruch w\u00a0sobie niesie. Dzi\u0119ki temu unika\u0107 si\u0119 b\u0119dzie traktowania r\u00f3\u017cnych przecie\u017c charyzmat\u00f3w w\u00a0Ko\u015bciele w\u00a0spos\u00f3b szablonowy. b) Poszanowanie podstawowych zasad eklezjalnych, sprzyjaj\u0105c rzeczywistemu w\u0142\u0105czaniu dar\u00f3w charyzmatycznych do \u017cycia Ko\u015bcio\u0142a powszechnego i\u00a0partykularnego, unikaj\u0105c, aby formy charyzmatyczne by\u0142y pojmowane jako r\u00f3wnoleg\u0142e do \u017cycia eklezjalnego, a\u00a0nie jako te pozostaj\u0105ce w\u00a0uregulowanej relacji do dar\u00f3w hierarchicznych.<\/p>\n

ZAKO\u0143CZENIE<\/p>\n

24. Pierwsi uczniowie, oczekuj\u0105c na zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego, trwali zgodnie na modlitwie razem z\u00a0Maryj\u0105, Matk\u0105 Jezusa (por. Dz 1,14). Potrafi\u0142a Ona doskonale przyj\u0105\u0107 i\u00a0wykorzysta\u0107 wszystkie \u0142aski, kt\u00f3rymi zosta\u0142a nader obficie ubogacona przez Tr\u00f3jc\u0119 Przenaj\u015bwi\u0119tsz\u0105. Przede wszystkim \u0142ask\u0105 bycia Matk\u0105 Boga. Wszystkie dzieci Ko\u015bcio\u0142a mog\u0105 podziwia\u0107 jej pe\u0142ne pos\u0142usze\u0144stwo Duchowi \u015awi\u0119temu, pos\u0142usze\u0144stwo w\u00a0wierze bez skazy i\u00a0w transparentnej pokorze. Maryja daje zatem \u015bwiadectwo pos\u0142usznego i\u00a0wiernego przyj\u0119cia ka\u017cdego daru Ducha. Jak uczy Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II, Dziewica Maryja \u00abDzi\u0119ki macierzy\u0144skiej mi\u0142o\u015bci opiekuje si\u0119 bra\u0107mi swego Syna, pielgrzymuj\u0105cymi jeszcze i\u00a0nara\u017conymi na niebezpiecze\u0144stwa i\u00a0trudy, dop\u00f3ki nie zostan\u0105 doprowadzeni do szcz\u0119\u015bliwej ojczyzny\u00bb(117). \u00abOna da\u0142a si\u0119 prowadzi\u0107 Duchowi na drodze wiary, ku przeznaczeniu s\u0142u\u017cby i\u00a0p\u0142odno\u015bci\u00bb, dlatego i\u00a0my \u00abdzisiaj ku Niej kierujemy spojrzenie, by pomog\u0142a nam g\u0142osi\u0107 wszystkim or\u0119dzie zbawienia, i\u00a0aby nowi uczniowie stawali si\u0119 ewangelizatorami\u00bb(118). Z\u00a0tego to powodu Maryja uznawana jest za Matk\u0119 Ko\u015bcio\u0142a i\u00a0do Niej kierujemy si\u0119 z\u00a0ufno\u015bci\u0105, aby przy Jej skutecznej pomocy i\u00a0za pot\u0119\u017cnym wstawiennictwem, charyzmaty obficie rozdawane przez Ducha \u015awi\u0119tego w\u015br\u00f3d wiernych mog\u0142y by\u0107 przez nich pos\u0142usznie przyj\u0119te i\u00a0wykorzystane dla \u017cycia i\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a, oraz dla dobra \u015bwiata.<\/p>\n

Papie\u017c Franciszek, na Audiencji udzielonej w\u00a0dniu 14 marca 2016 r. ni\u017cej podpisanemu Kardyna\u0142owi Prefektowi Kongregacji Nauki Wiary, zaakceptowa\u0142 powy\u017cszy List, przyj\u0119ty na Sesji Plenarnej tej\u017ce Dykasterii, zarz\u0105dzaj\u0105c jego publikacj\u0119.<\/p>\n

Rzym, w\u00a0siedzibie Kongregacji Nauki Wiary, 15 maja 2016 r., w\u00a0Uroczysto\u015b\u0107 Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\n

Gerhard Card. M\u00fcller
\nPrefekt<\/p>\n

+\u00a0Luis F. Ladaria, S.I.
\nArcybiskup tytularny Thibica
\nSekretarz<\/p>\n

Przypisy:<\/strong><\/p>\n

1. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 4
\n2. JAN CHRYZOSTOM, Homilia de Pentecoste, II, 1: PG 50, 464
\n3. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium (24 listopada 2013r.), n. 49: AAS 105 (2013), 1040.
\n4. por. tam\u017ce nn. 20-24: AAS 105 (2013), 1028-1029
\n5. por. tam\u017ce n. 14: AAS 105 (2013), 1025
\n6. tam\u017ce n. 25: AAS 105 (2013), 1030
\n7. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, dekret Apostolicam actuositatem, 19.
\n8. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, nr 14: AAS 105 (2013), 1026; por. BENEDYKT XVI, Homilia podczas Mszy \u015bwi\u0119tej na rozpocz\u0119cie V\u00a0Konferencji Og\u00f3lnej Episkopatu Ameryki \u0141aci\u0144skiej i\u00a0Karaib\u00f3w (13 maja 2007r.): AAS 99 (2007), 43.
\n9. JAN PAWE\u0141 II, Przem\u00f3wienie do cz\u0142onk\u00f3w Ruch\u00f3w ko\u015bcielnych i\u00a0nowych wsp\u00f3lnot (30 maja 1998r.), nr 7: L\u2019osservatore Romano, wyd. pl, n. 8-9(205)\/1998, s.39.
\n10. Tam\u017ce, n\u00a06,
\n11. Tam\u017ce, n\u00a08,
\n12. \u00abR\u00f3\u017cne s\u0105 charismata\u00bb (1 Kor 12, 4); \u00abmamy za\u015b r\u00f3\u017cne charismata \u00bb (Rz 12, 6); \u00abka\u017cdy otrzymuje w\u0142asny ch\u00e1risma od Boga: jeden taki, a\u00a0drugi taki (1 Kor 7,7).
\n13. W\u00a0grece oba s\u0142owa (ch\u00e1risma i\u00a0ch\u00e1ris) maj\u0105 ten sam \u017ar\u00f3d\u0142os\u0142\u00f3w.
\n14. Por. ORYGENES, O\u00a0zasadach, I, 3, 7; t\u0142um St. Kalinkowski, Krak\u00f3w 1996, s. 90: \u00abto, co si\u0119 zwie \u201edarem Ducha\u201d, jest udzielane przez Syna i\u00a0tworzone przez Boga Ojca\u00bb.
\n15. \u015aW. BAZYLI Z\u00a0CEZAREI, Regu\u0142a wi\u0119ksza, 7, 2: PG 31, 933-934; w: \u017bycie monastyczne, 6, Krak\u00f3w, 1995, s.78, t\u0142um. J. Naumowicz.
\n16. \u00abTen, kto m\u00f3wi j\u0119zykiem, buduje siebie samego, kto za\u015b prorokuje, buduje Ko\u015bci\u00f3\u0142\u00bb (1 Kor 14, 4). Aposto\u0142 nie lekcewa\u017cy daru glosolalii, charyzmatu modlitwy potrzebnego do osobistej relacji z\u00a0Bogiem i\u00a0uznaje go za autentyczny charyzmat, cho\u0107 bezpo\u015brednio nie przynosi on po\u017cytku dla dobra wsp\u00f3lnego: \u00abDzi\u0119kuj\u0119 Bogu, \u017ce m\u00f3wi\u0119 j\u0119zykami lepiej od was wszystkich. Lecz w\u00a0Ko\u015bciele wol\u0119 powiedzie\u0107 pi\u0119\u0107 s\u0142\u00f3w wed\u0142ug mego rozeznania, by pouczy\u0107 innych, zamiast dziesi\u0119\u0107 tysi\u0119cy wyraz\u00f3w wed\u0142ug daru j\u0119zyk\u00f3w \u00bb (1 Kor 14, 18-19).
\n17. por. 1\u00a0Kor 12, 28: \u00abI tak ustanowi\u0142 B\u00f3g w\u00a0Ko\u015bciele najprz\u00f3d aposto\u0142\u00f3w, po wt\u00f3re prorok\u00f3w, po trzecie nauczycieli, a\u00a0nast\u0119pnie tych, co maj\u0105 dar czynienia cud\u00f3w, wspierania pomoc\u0105, rz\u0105dzenia oraz przemawiania rozmaitymi j\u0119zykami\u00bb
\n18. Na zgromadzeniach wsp\u00f3lnoty nadmiar objawie\u0144 charyzmatycznych mo\u017ce wywo\u0142ywa\u0107 poczucie zagubienia, a\u00a0tak\u017ce tworzy\u0107 atmosfer\u0119 rywalizacji, nieuporz\u0105dkowania i\u00a0zamieszania. Chrze\u015bcijanom mniej obdarzonym grozi kompleks ni\u017cszo\u015bci (por. 1\u00a0Kor 12, 15-16); podczas gdy wielcy charyzmatycy, mog\u0105 ulega\u0107 pokusie postawy nacechowanej pych\u0105 i\u00a0pogard\u0105 (por. 1\u00a0Kor 12, 21).
\n19. Je\u015bli w\u00a0danym zgromadzeniu nie znajdzie si\u0119 nikt, kto by\u0142by w\u00a0stanie zinterpretowa\u0107 tajemnicze s\u0142owa tego, kt\u00f3ry przemawia j\u0119zykami, Pawe\u0142 nakazuje mu milcze\u0107. Je\u015bli za\u015b znajdzie si\u0119 t\u0142umacz, Aposto\u0142 zezwala, by dw\u00f3ch, najwy\u017cej trzech m\u00f3wi\u0142o j\u0119zykami (por. 1\u00a0Kor 14, 27-28).
\n20. \u015awi\u0119ty Pawe\u0142 nie dopuszcza idei niepowstrzymanej inspiracji proroczej. Stwierdza natomiast: \u00abdary duchowe prorok\u00f3w niechaj zale\u017c\u0105 od prorok\u00f3w! B\u00f3g bowiem nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju\u00bb (1 Kor 14, 32-33).
\n21. por. PIUS XII, Encyklika Mystici corporis (29 czerwca 1943r.): AAS 35 (1943), 206-230
\n22. por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 4, 7, 11, 12, 25, 30, 50; Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, n. 8; dekret Apostolicam actuositatem, n. 3, 4, 30; dekret Presbyterorum ordinis, n. 4, 9.
\n23. Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 4.
\n24. tam\u017ce n. 12
\n25. por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, dekret Apostolicam actuositatem, n. 3: \u00abW celu pe\u0142nienie tego apostolstwa Duch \u015awi\u0119ty, kt\u00f3ry dokonuje u\u015bwi\u0119cenia Ludu Bo\u017cego przez pos\u0142ug\u0119 i\u00a0sakramenty, udziela wiernym tak\u017ce szczeg\u00f3lnych dar\u00f3w (1 Kor 12, 7), \u201eudzielaj\u0105c ka\u017cdemu tak, jak chce\u201d (1 Kor 12, 11), by, \u201eJako dobrzy szafarze r\u00f3\u017cnorakiej \u0142aski Bo\u017cej s\u0142u\u017ccie sobie nawzajem tym darem, jaki ka\u017cdy otrzyma\u0142\u201d (1 P\u00a04, 10) dla budowania ca\u0142ego cia\u0142a w\u00a0mi\u0142o\u015bci (por. Ef 4, 16)\u00bb.
\n26. tam\u017ce.
\n27. por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 12: \u00abs\u0105d o\u00a0ich autentyczno\u015bci i\u00a0o w\u0142a\u015bciwym wprowadzeniu ich w\u00a0czyn nale\u017cy do tych, kt\u00f3rzy s\u0105 w\u00a0Ko\u015bciele prze\u0142o\u017conymi i\u00a0kt\u00f3rzy szczeg\u00f3lnie s\u0105 powo\u0142ani, by nie gasi\u0107 Ducha, lecz by wszystko bada\u0107 i\u00a0zachowywa\u0107 to, co dobre (por. 1\u00a0Tes 5,12 i\u00a019- 21)\u00bb. Cho\u0107 tu odnosi si\u0119 to konkretnie do rozeznawania dar\u00f3w nadzwyczajnych, to analogicznie mo\u017ce by\u0107 zastosowane do wszelkich charyzmat\u00f3w w\u00a0og\u00f3le.
\n28. por. np. PAWE\u0141 VI, Adhortacja apostolska Evangelii nuntiandi (8 grudnia 1975r.), n. 58: AAS 68 (1976), 46-49; KONGREGACJA DS. ZAKON\u00d3W I\u00a0INSTYTUT\u00d3W \u015aWIECKICH \u2013 KONGREGACJA DS. BISKUP\u00d3W, Wytyczne Mutuae relationes (14 maja 1978r.): AAS 70 (1978), 473-506; JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Christifideles Laici (30 grudnia 1988r.): AAS 81 (1989), 393-521; Adhortacja apostolska Vita consecrata (25 marca 1996r.): AAS 88 (1996), 377-486.
\n29. Znamienne jest jedno ze stwierdze\u0144 wy\u017cej przywo\u0142anego dokumentu mi\u0119dzydykasterialnego Mutuae relationes, w\u00a0kt\u00f3rym przypomina si\u0119, \u017ce \u00abby\u0142oby powa\u017cnym b\u0142\u0119dem uniezale\u017cnia\u0107, a\u00a0jeszcze o\u00a0wiele powa\u017cniejszym, przeciwstawia\u0107 \u017cycie zakonne strukturom ko\u015bcielnym, jak gdyby mog\u0142y istnie\u0107 osobno dwie rzeczywisto\u015bci: jedna charyzmatyczna, druga za\u015b instytucjonalna; obydwa bowiem sk\u0142adniki, tj. dary duchowe i\u00a0struktury ko\u015bcielne stanowi\u0105 jedn\u0105 cho\u0107 z\u0142o\u017con\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107\u00bb (n. 34).
\n30. JAN PAWE\u0141 II, Przes\u0142anie Jana Paw\u0142a II do uczestnik\u00f3w \u015awiatowego Kongresu Ruch\u00f3w Ko\u015bcielnych (27 maja 1998r.), n. 5: L\u2019Osservatore Romano, wyd. pl. 8-9(205)\/1998. s. 35 ;\u00a0por. tak\u017ce ten\u017ce, Przes\u0142anie do uczestnik\u00f3w II Mi\u0119dzynarodowej Konferencji Ruch\u00f3w Ko\u015bcielnych (2 marca 1987r.): Insegnamenti di Giovanni Paolo II, X, 1\u00a0(1987), 476-479.
\n31. BENEDYKT XVI, Przem\u00f3wienie do cz\u0142onk\u00f3w Ruchu Komunia i\u00a0Wyzwolenie (24 marca 2007r.): L\u2019Osservatore Romano, wyd. pl 6(294)\/2007, s. 35.
\n32. \u00abWsp\u00f3lne pod\u0105\u017canie w\u00a0Ko\u015bciele, pod przewodnictwem pasterzy, obdarzonych szczeg\u00f3lnym charyzmatem i\u00a0misj\u0105, jest znakiem dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego. Ko\u015bcielno\u015b\u0107 jest podstawow\u0105 cech\u0105 ka\u017cdego chrze\u015bcijanina, ka\u017cdej wsp\u00f3lnoty, ka\u017cdego ruchu\u00bb: FRANCISZEK, Homilia 2\u00a0Uroczysto\u015b\u0107 Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego. Msza \u015bw. z\u00a0udzia\u0142em cz\u0142onk\u00f3w ruch\u00f3w ko\u015bcielnych (19 maja 2013r.): L\u00a0\u201aOsservatore Romano, wyd. pl. 7(354)\/2013, s. 20.
\n33. Ten\u017ce, Audiencja Generalna (1 pa\u017adziernika 2014r.): L\u00a0\u201aOsservatore Romano wyd. pl. 11 (367)\/2014,s. 51.
\n34. por. J\u00a07, 39; 14, 26; 15, 26; 20, 22.
\n35. por. KONGREGACJA NAUKI WIARY, Deklaracja Dominus Iesus (6 sierpnia 2000r.), nn. 9-12: AAS 92 (2000), 749-754.
\n36. IRENEUSZ Z\u00a0LYONU, Adversus haereses, IV, 7, 4: PG 7, 992-993; V, 1, 3: PG 7, 1123; V, 6, 1: PG 7, 1137; V, 28, 4: PG 7\u00a01200.
\n37. por. KONGREGACJA NAUKI WIARY, Deklaracja Dominus Jesus, n. 12: AAS 92 (2000), 752-754.
\n38. por. JAN PAWE\u0141 II, Encyklika Dominum et vivificantem (18 maja 1986r.), n. 50: AAS 78 (1986), 869-870; Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, nn. 727-730.
\n39. BENEDYKT XVI, Adhortacja apostolska Sacramentum caritatis (22 lutego 2007r.), n. 12: AAS 99 (2007), 114.
\n40. por. Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, nn. 1104-1 107
\n41. JAN PAWE\u0141 II, Przem\u00f3wienie do cz\u0142onk\u00f3w Ruch\u00f3w ko\u015bcielnych i\u00a0nowych Wsp\u00f3lnot w\u00a0wigili\u0119 Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego (30 maja 1998r.), n\u00a07: L\u2019Osservatore Romano, wyd. pl. 8-9(205)\/1998, s. 39.
\n42. EFREM SYRYJCZYK, Hymn o\u00a0wierze, 10, 12: CSCO 154,50.
\n43. CYPRIAN Z\u00a0KARTAGINY, O\u00a0modlitwie Pa\u0144skiej, 23: PL 4, 553; por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 4.
\n44. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Dekret Unitatis redintegratio, n. 2
\n45. por. KONGREGACJA NAUKI WIARY, Deklaracja Dominus Iesus, n. 16: AAS 92 (2000), 757: \u201epe\u0142nia tajemnicy zbawczej Chrystusa nale\u017cy tak\u017ce do Ko\u015bcio\u0142a, nierozerwalnie z\u0142\u0105czonego ze swoim Panem\u201d.
\n46. PAWE\u0141 VI, Audiencja \u015brodowa (8 czerwca 1966r.): Insegnamenti di Paolo VI, IV (1966), 794.
\n47. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 1.
\n48. II NADZWYCZAJNE ZGROMADZENIE SYNODU BISKUP\u00d3W, Ecclesia sub Verbo mysteria Christi celebrans pro salute mundi. Relatio finalis (7 grudnia 1985r.), II, C, 1: Enchiridion Vaticanum, 9, 1800; por. KONGREGACJA NAUKI WIARY, List Communionis notio (28 maja 1992r.), n. 4-5: AAS 85 (1993), 839-841.
\n49. por. BENEDYKT XVI, Adhortacja apostolska Verbum Domini (30 wrze\u015bnia 2010r.), n. 54: AAS 102 (2010), 733-734; FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, n. 174: AAS 105 (2013), 1092-1093.
\n50. por. BAZYLI Z\u00a0CEZAREI, O\u00a0Duchu \u015awi\u0119tym, 26: PG 32, 181.
\n51. J.H. NEWMAN, Sermons Bearing on Subjects of the Day, London 1869, 132.
\n52. por. paradygmatyczne stwierdzenia JANA PAW\u0141A II w\u00a0odniesieniu do \u017cycia konsekrowanego, Audiencja generalna (28 wrze\u015bnia 1994r.), n. 5: Insegnamenti di Giovanni Paolo II, XVII, 2\u00a0(1994), 404-405.
\n53. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 7.
\n54. tam\u017ce, pkt 21.
\n55. tam\u017ce.
\n56. tam\u017ce.
\n57. BAZYLI Z\u00a0CEZAREI, O\u00a0Duchu \u015awi\u0119tym, 16, 38: PG 32,137.
\n58. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 28.
\n59. ten\u017ce, Dekret Presbyterorum ordinis, n. 2.
\n60. ten\u017ce, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 29.
\n61. tam\u017ce, n. 12.
\n62. por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes, n. 4, 11.
\n63. JAN PAWE\u0141 II, Adhortacja apostolska Christifideles laici, n. 24: AAS 81 (1989), 434.
\n64. por. tam\u017ce, n. 29: AAS 81 (1989), 443-446.
\n65. por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 12.
\n66. JAN PAWE\u0141 II, Audiencja generalna (9 marca 1994r.), n. 6: Insegnamenti di Giovanni Paolo II. XVII, I\u00a0(1994), 641.
\n67. por. Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, n. 799 i\u00a0nn; KONGREGACJA DS. ZAKONNIK\u00d3W I\u00a0INSTYTUT\u00d3W \u015aWIECKICH \u2013\u00a0KONGREGACJA DS. BISKUP\u00d3W, Wytyczne Mutuae relaiiones, n. 51: AAS 70 (1978), 499-500; JAN PAWE\u0141 II, Adhortacja apostolska Vita consecrata, n. 48: AAS 88 (1996), 421-422; ten\u017ce, Audiencja generalna (24 czerwca 1992r), n. 6: Insegnamenti di Giovanni Paolo Il, XV, I\u00a0(1992), 1935-1936.
\n68. Por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, nn. 39-42; JAN PAWE\u0141 II, Adhortacja apostolska Christifideles laici, n. 30: AAS 81 (1989), 446
\n69. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, n. 130: AAS 105 (2013), 1074
\n70. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Christifideles Laici, n.30: AAS 81 (1989), 447; por. Pawe\u0142 VI, Adhortacja apostolska Evangelii Nuntiandi, n. 58: AAS 68 (1976), 49
\n71. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Christifideles Laici, n. 30: AAS 81 (1989), 446-447
\n72. FRANCISZEK, Homilia na Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego. Msza \u015bw. z\u00a0udzia\u0142em cz\u0142onk\u00f3w ruch\u00f3w ko\u015bcielnych (19 maja 2013r.): L\u2019Osservatore Romano, wyd. pl. 7(354)\/2013, s. 20.
\n73. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Christifideles Laici, n. 30: AAS 81 (1989), 447; por. Pawe\u0142 VI, Adhortacja apostolska Evangelii Nuntiandi, n. 58: AAS 68 (1976), 48
\n74. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Christifideles Laici, n. 30: AAS 81 (1989), 447
\n75. Tam\u017ce: AAS 81 (1989), 448.
\n76. Por. Tam\u017ce: AAS 81 (1989), 447.
\n77. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, n. 130: AAS 105 (2013), 1074-1075
\n78. KONGREGACJA ZAKON\u00d3W I\u00a0INSTYTUT\u00d3W \u015aWIECKICH \u2013\u00a0KONGREGACJA ds. BISKUP\u00d3W Wytyczne Mutuae relationes, n. 12: AAS 70 (1978), 480-481; por. JAN PAWE\u0141 Il, Przem\u00f3wienie do cz\u0142onk\u00f3w Ruch\u00f3w ko\u015bcielnych i\u00a0nowych Wsp\u00f3lnot w\u00a0wigili\u0119 Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego (30 maja 1998r.), n. 6: L\u2019Osservatore Romano, wyd. pl. 8-9(205)\/1998, s. 38.
\n79. Pawe\u0142 VI, Adhortacja apostolska Evangelii Nuntiandi, n. 58: AAS 68 (1976), 48.
\n80. por. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, n. 174-175: AAS 105 (2013), 1092-1093
\n81. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Christifideles laici, n. 30: AAS 81 (1989), 448.
\n82. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, n. 177: AAS 105 (2013), 1094.
\n83. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Christifideles Laici, n. 30: AAS 81 (1989), 448.
\n84. tam\u017ce.
\n85. por. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, n. 177: AAS 105 (2013), 1094.
\n86. tam\u017ce, n. 186: AAS 105 (2013), 1098.
\n87. KONGREGACJA NAUKI WIARY, List Communionis notio, n. 7: AAS 85 (1993), 842.
\n88. Tam\u017ce, n. 9: ns 85 (1993), 843.
\n89. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 23
\n90. Tam\u017ce, Dekret Christus Dominus, n. 11
\n91. Por. tam\u017ce, n. 2; KONGREGACJA NAUKI WIARY, List Communionis notio, nn. 13-14, 16: AAS 85 (1993), 846-848.
\n92. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Dekret Christus Dominus, n. 11
\n93. Por. Tam\u017ce, pkt 35; Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 591 ;\u00a0Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 412, \u00a7 2; KONGREGACJA DS. ZAKON\u00d3W I\u00a0INSTYTUT\u00d3W \u015aWIECKICH \u2013 KONGREGACJA DS. BISKUP\u00d3W, Wytyczne Mutuae relationes, n. 22: AAS 70 (1978), 487.
\n94. Por. KONGREGACJA NAUKI WIARY, List Communionis notio, n. 15: AAS 85 (1993), 847. 9\u2032 Por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, n. 8; Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, nn. 888-892. 9\u2032 SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, n. 8
\n95. por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, n. 8; Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, nn. 888-892.
\n96. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, n. 8.
\n97. Tam\u017ce, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 10
\n98. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Pastores gregis (16 pa\u017adziernika 2003r.), n. 10: AAS 96 (2004), 838.
\n99. Tam\u017ce, Adhortacja apostolska Christifideles laici, 29: AAS 81 (1989), 443-446.
\n100. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 10.
\n101. Tam\u017ce, Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes, n. 52; por. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Familiaris consortio (22 listopada 1981r.), n. 72: AAS 74 (1982), 169-170.
\n102. por. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Pastores dabo vobis (25 marca 1992r.), n\u00a068: AAS 84 (1992), 777.
\n103. por. tam\u017ce, pkt 31, 68: AAS 84 (1992), 708-709, 775-777.
\n104. Por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 265; Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 357, \u00a7 1.
\n105. Por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 273; Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 370.
\n106. Por. KONGREGACJA DS. ZAKON\u00d3W I\u00a0INSTYTUT\u00d3W \u015aWIECKICH \u2013 KONGREGACJA DS. BISKUP\u00d3W, Wytyczne Mutuae relationes, n. 19,34: AAS 70 (1978), 485-486, 493.
\n107. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Vita consecrata, n. 31: AAS 88 (1996), 404-405.
\n108. Por. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja Dogmatyczna Lumen Gentium, n. 43
\n109. Tam\u017ce, n. 44; por. Dekret Perfectae caritatis, n. 5; JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Vita consecrata, n. 14, 30: AAS 88 (1996), 387-388, 403-404.
\n110. por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 307, \u00a7 3; Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 578, \u00a7 3.
\n111. KONGREGACJA INSTYTUT\u00d3W \u017bYCIA KONSEKROWANEGO I\u00a0STOWARZYSZE\u0143 \u017bYCIA APOSTOLSKIEGO, Instrukcja Ripartire da Cristo (19 maja 2002) n. 30: Enchiridion Vaticanum, 21, 472.
\n112. por. JAN PAWE\u0141 II, Adhortacja apostolska Pastores dabo vobis, nn. 27-30: AAS 84 (1992), 700-707.
\n113. Por. PAWE\u0141 VI, Encyklika Sacerdotalis caelibatus (24 czerwca 1967): AAS 59 (1967), 657-697.
\n114. BENEDYKT XVI, Adhortacja apostolska Sacramentum caritatis, n. 24: AAS 99 (2007), 124.
\n115. Por. JAN PAWE\u0141 Il, Adhortacja apostolska Pastores dabo vobis, n. 29: AAS 84 (1992), 703-705; SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Dekret Presbyterorum ordinis, n.16.
\n116. Najprostsz\u0105 form\u0105 prawn\u0105 umo\u017cliwiaj\u0105c\u0105 uznanie zrzesze\u0144 eklezjalnych o\u00a0charakterze charyzmatycznym wydaje si\u0119 by\u0107 obecnie prywatne stowarzyszenie wiernych (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 321 \u2014 326; Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 573, \u00a7 2\u00a0\u2013 583). Nale\u017cy jednak dobrze przeanalizowa\u0107 r\u00f3wnie\u017c inne formy prawne uwzgl\u0119dniaj\u0105c ich specyfik\u0119, takie jak na przyk\u0142ad, publiczne stowarzyszenia wiernych (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 312 \u2014 320; Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 573, \u00a7 I\u00a0\u2013 583), kleryckie stowarzyszenia wiernych (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 302), instytuty \u017cycia konsekrowanego (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 573 \u2014 730; Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 410-571), stowarzyszenia \u017cycia apostolskiego (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 731 \u2014 746; Kodeks Kanon\u00f3w Ko\u015bcio\u0142\u00f3w Wschodnich, kan. 572) i\u00a0pra\u0142atury personalne (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 294 \u2014 297).
\n117. SOB\u00d3R WATYKA\u0143SKI II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 62.
\n118. FRANCISZEK, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, n. 287: AAS 105 (2013), 1136.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

O relacji mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi dla \u017cycia i\u00a0misji Ko\u015bcio\u0142a traktuje list Kongregacji Nauki Wiary do biskup\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a katolickiego. Dokument, zatytu\u0142owany \u201eIuvenescit Ecclesia\u201d, przedstawia m.in. kryteria rozeznawania dar\u00f3w charyzmatycznych w\u00a0Ko\u015bciele i\u00a0\u201eform prawnych uznawania nowych form eklezjalnych\u201d z\u00a0nimi zwi\u0105zanych. Kongregacja Nauki Wiary List Iuvenescit Ecclesia do Biskup\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a katolickiego na temat relacji mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a\u00a0charyzmatycznymi… Czytaj dalej Relacja mi\u0119dzy darami hierarchicznymi a charyzmatycznymi \u2013 list Kongregacji Nauki Wiary<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":846,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"class_list":["post-834","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-formacja-liderow-i-kaplanow","entry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/834","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=834"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/834\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/846"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/odnowa.elk.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}